51 — 
zijn, plant de bevolking dit gewas niet als palawidja op hare'sa- 
wahs aan, maar verbouwt zij het inzonderheid op hare tëgalans. 
Als de meest geschikte gronden acht men die van lossen 
samenhang, vooral wanneer zij humus inhouden. 
Het is hoofdzakelijk ter erlanging van die losheid, waarom 
de bodem zoo veelvoudig behakt of beploegd wordt, als men 
wellicht voor geen ander gewas doen zou. 
Na deze bewerking worden er op afstanden van ongeveer 3 
voet evenwijdige voren getrokken. Sommige landbouwers hoogen 
aanstonds den grond tusschen deze voren tot bedden op, anderen 
doen dit later, telkens wanneer het plantsoen gewied wordt. 
Hierdoor wordt tevens voor behoorlijken waterafvoer gezorgd ; 
voorkomt men, dat het gewas — hoezeer het dankbaar is voor 
besproeiing — - niet overmatig water bekomt waartegen het niet 
kan en weldra kwijnt. 
Als plantmateriaal bezigt men het topeinde (Jav. poetjoek^ 
Soend. tjongo)^ dat schuin in de plantgaten wordt uitgeplant op 
eene plant wijdte in de rij van 2 tot 3 voet. 
Na eene week beginnen deze stekken aan te slaan, doch wacht 
men met wieden tot zij uitgestoeld en de loten ongeveer één voet 
hoog zijn, overeenkomende met den leeftijd van circa één maand. 
Twee maanden later of eerder — wanneer de vorming van on- 
kruid zulks noodig maakt — wordt er ten tweedenmale gewied. 
Om den grond los te houden, wordt deze tevens een weinig 
omgewerkt. Nijvere landbouwers brengen de droge bladeren, 
die zij van den stengel afnemen, zoomede het wiedsel bij het 
aanaarden onder den grond tegen de rietstoelen aan als mest; 
tenzij dit wiedsel uit schadelijke grassen en onkruid bestaat, 
die moeielijk vergaan of instede hiervan zich spoedig weder 
ontwikkelen en het riet bedreigen; dan worden zij verwijderd 
en verbrand. Soms wordt er ten derden male gewied en wel 
nadat de uitstoeling is opgehouden. Meestal echter laat men 
het bij twee keer wieden: De aanplanting is gewoonlijk tot 
zoodanige hoogte opgeschoten, dat zij het onkruid trotseeren en 
onderdrukken kan. ’ 
Uit één stek vormen zich onder normale omstandigheden tot 
