— 60 
De werkelijkheid is, dat behoudens enkele der meer genoemde 
als selderij, salada ajer en këtela, de eene inlandsche boer er 
zich wel, de andere weder niet aan houdt. 
Een feit is het wijders, dat de bevolking en met name bij 
het telen van padi over het algemeen te weinig mest aanwend t. 
Het moge al waar zijn, dat dit gewas o. a. langs kampoengran- 
den, ter plaatse, waar buitensporig veel meststoffen e. a. afval 
aanslibben, bizonder goed groeit, vaak zwaar donker groen loof 
en buitengemeen krachtig ontwikkelde stengels vormt, echter 
ten koste van de vruchteudracht en met groote vatbaarheid 
voor legeren — de leering, dat ook hier overdaad schaadt, weten 
de meeste landbouwers, zelfs zeer ervaren personen, er niet uit 
te putten. Eerder wordt het verschijnsel als een onwederspreke- 
lijk bewijs aangevoerd, dat het gewas geen bemesting behoefD 
haar zelfs niet hebben mag, dan dat zij op rationeele wijze dient 
toegepast. 
Eerst wanneer de sawah dermate afgebouwd is, dat de op- 
brengst ondanks voldoenden watertoevoer, deugdelijk plantma- 
teriaal en goed onderhoud gedaald is tot beneden het peil van 
middelmatigheid, beproeft de landbouwer bemesting, wordt 
hierin heil gezocht. 
Inderdaad volstaat de bevolking ten aanzien van de cultuur 
van padi op sawahs hoofdzakelijk met hetgeen het bevloeiings- 
water uit de hoogere streken aan slib e. a. meststoffen aanvoert 
en wat het plantveld ter plaatse voor de grondbewerking aan- 
biedt aan achtergebleven stroo van den vorigen oogst zoomede 
aan sedert opgeschoten onkruid. Dit alles wordt — zooals meer- 
malen aangeteekend — eerst neergeslagen of gesneden (clibabad) 
en een paar dagen later ondergeploegd. Aan de inwerking van 
het toegevoerde irrigatiewater en de lucht wordt het overge- 
laten, al die plantendeelen in bruikbaren mest om te zetten. 
Waar de inlandsche boer niet naar verkiezing over water 
beschikken kan, daar tracht hij de verwering in de hand te 
werken door het neêrgesneden onkruid en de padihalmen te 
verbranden. 
