- 63 - 
wers verstaan en zegt men, dat het vuil is dipakkeiin^ hetgeen 
zooveel beteekent als verpacht. 
Zemelen zijn als mest niet bizonder gezocht, tenzij in goed 
vergallen vorm of nadat zij onvoldoende verbrand zijn. Ook dan 
worden zij vóór de aanwending doorgaans toch nog met de 
andere reeds genoemde meststoffen vermengd. Niet alleen om- 
dat zemelen, vooral als zij nog niet behoorlijk vergaan zijn, als 
te verhittend (panas) worden aan gemerkt, maar ook wijl zij witte 
mieren (Jav. ra^ap^ Soend. rinjoeli)., engerlingen (Jav. gendon.^ 
Soed. koeoek) zoomede ander ongedierte lokken, en, waar bosch- 
terrein in de nabijheid ligt, ook wilde varkens. 
Hoewel in mindere mate dan zemelen wordt ook afval van 
paarden en klein vee voor een aantal gewassen min of meer 
verhittend beschouwd. Vandaar dat men deze uitwerpselen 
evenzeer eerst verbrandt. Gelijk alle verbrande afval — ook 
bladeren e.a. aanveegsel van erven — worden zij in de Soenda- 
landen tai doeroek genoemd en soms wel, soms ook niet met 
ander goed vergane mest vermengd. 
De aanwending van al de hier besproken meststoffen heeft 
echter niet in dier voege plaats, dat zij gelijkmatig over het 
veld worden verdeeld noch behoorlijk met den bouwgrond om- 
gewerkt. Instede hiervan doet men er een handjevol van 
óf vóór of na het uitplanten van het gewas in elk poot- of 
plantgat. 
Bij cultuur van këtela en aardappelen op sawahs — het werd t.p. 
vermeld— wordt er partij getrokken van het achtergebleven stroo 
door dit op rijen te harken en daarop den omgespitten grond 
bij kluiten tot bedden op te hoogen. 
Een aantal gewassen als cassave, en de meeste Zingiberaceëen 
worden niet bemest. 
Vermits de meeste der hiervoren genoemde gewassen, — gelijk 
t.p. aangeteekend — ook op sawahs maar dan na den padioogst 
dus als palaividja of tweede gewas worden verbouwd en de 
bevolking aan de benaming van palawidja het denkbeeld vast- 
knoopt van alles, wat zij op hare sawahs teelt, nadat de padi van 
