— 67 — 
Daar de visch op sawahs, gelijk opgemerkt, niet gevoederd 
wordt en er geen verdere zorgen aan verbonden zijn, dan dat 
het water tot voldoende hoeveelheid en zoo versch stroomend 
mogelijk toevloeie, zoo is de teelt al heel eenvoudig. 
Toch heeft men ook hier met plagen en andere teleurstellingen 
te kampen. 
Zoo treft men op elke sawah, die korteren of langoren tijd 
onder water is gezet, steeds hëlods een soort alen aan, die zich 
gaarne met jonge goudvisch voeden. Zelf worden zij door de 
bevolking gegeten. Men vangt ze door middel van miniatuur 
vischfuiken, posong genoemd, die eene lengte hebben van 25 
tot 30 cM. bij eene middellijn aan den ingang, dus het breedste 
eind, van 7 tot 10 cM. In de fuik worden als lokaas pieren 
of wat zemelen gedaan. Men zet de posongs tegen het vallen 
van den avond hier en daar, liefst op de minst diepe plekjes, 
van het sawahvak en haalt ze den volgenden morgen vroeg 
op. Een gelukkige vangst levert van 3 tot 6 stuks bèloet per 
fuik op. Ook tijdens de grondbewerking worden er nog ge- 
vangen. De inlandsche boer houdt die dan zoo lang in een 
korfje of ben van eigenaardig gebroken vorm, welke hij aan 
de zijde aan een touwtje om het middel draagt of hij hangt 
ze aan een gespleten bamboes bij ritsen over den zonnehoed, 
waardoor zij langs den minst kostbaren weg tevens gedroogd 
worden. 
Yoorts zijn keujeitps of landkrabben een zeer lastige plaag. 
Zij voeden zich wel niet met goudvisch, maar boren hier en 
daal' gaten in de sawahdijkjes, waardoor lekken ontstaan en 
een deel van de visch ontsnappen kan. 
Wijders baart een zware regenbui of een doorbraak in dam 
of leiding dikwerf groote teleurstelling. Het water loopt in de 
sawahs over en daarmede gaat zoo niet alles dan toch een 
groot deel van de visch te loor. 
In de nabijheid der kampoengs dient er voor gewaakt, dat 
eenden en ganzen niet op de sawah komen, om de jonge visch 
te bemachtigen. 
Later, tegen den tijd dat de visch groot genoeg is, om ge- 
