— 11 
van de middelmatige 30 tot 40; van de kleinste 40 tot 50 of 
60 stuks in een mannevracht of landing. Evenals bij aardappe- 
len vormt zulk een mannevracht de eenheid bij verkoop aan 
wederopkoopers, die het product in het klein hetzij aan de 
deur dan wel op de passers verhandelen. 
De inlandsche boer teelt geene andere uien dan de z.g. roode., 
lüüte of tiinoreesche en de knoflook. 
Het gewas wordt niet alleen op tëgalgronden, doch ook op 
sawahs gekweekt, hier weder niet anders dan als palawidja. 
Aan losse min of meer zandige gronden wordt de voorkeur 
gegeven. 
Zooals men weet, bevat een bol van 2 tot 3 of meer kleinere 
stukken, die in eene drie- of vierdubbele laag van vliesachtige 
buitenschillen tot één in elkander passend geheel zijn samengevat. 
Die stukken loopen van boven in een punt uit; zij zijn eenigszins 
gekromd en van buiten rond, terwijl zij van binnen — tengevolge 
van het tegen elkander gekneld groeien — langs twee zijden 
afgeplat zijn. Naar den vorm, die aan eenen hoek- of slagtand 
van verscheurende dieren herinnert, noemt de inlandsche boer 
elk zoo’n stuk een sihoeng. 
Zij zijn het, die als plant materiaal worden gebezigd. 
Sawahs worden een paar dagen na den padioogst van het 
stroo en het onkruid gezuiverd, welke men soms wel, soms niet 
op het veld verbrandt. Wanneer de grond van nature voldoende 
los is, wordt hij maar ééns behakt, anders twee keer. Tëgalans 
pleegt men meermalen om te spitten, eerst in grove kluiten, 
die een of twee dagen later fijn gemaakt worden. 
Vervolgens worden er bedden aangelegd van V 2 tot 1 voet 
hoogte en zoodanig, dat daartusschen één of anderhalve voet 
breede geulen overblijven, om langs te loopen en het regenwater 
af te voeren. 
Voor roode uien is elk bed 3 of 4 voet breed en wordt het 
met 4 of 6 rijen uien beplant, voor witte uien en knoflook niet 
breeder dan U tot 2 voet en plant men er één of hoogstens twee 
rijen op uit. 
