— 8 — 
Omtrent de wijze, waarop de inlander kool verbouwt, kan het 
volgende medegedeeld worden. 
Evenals aardappelen wordt het gewas zoowel op tëgals als 
op sawahs geteeld en op de laatste evenzeer als palawidja, dus 
na den padioogst. 
Als de meest geschikte gronden acht men voor deze cultuur 
al mede die van zoo los mogelijken samenhang, vooral met een 
rijk humusgehalte. Naar gelang van dien samenhang nu wordt 
de bodem eens of meermalen behakt, soms in het geheel niet, 
o.a. wanneer hij van nature voldoende los is. 
Op sawahgronden wordt het padistroo doorgaans eerst ver- 
wijderd. Hier en daar gebeurt het wel, dat men dit stroo 
slechts op rijen bijeenharkt, om tusschen de j ijen in te kunnen 
planten. 
De plantwijdte in de rij bedraagt gewoonlijk niet meer dan 
2 voet, terwijl de onderlinge afstand der rijen afwisselt tus- 
schen 2 en 3 voet RL 
Als plantmateriaal bezigt men de krachtigst ontwikkelde loten, 
die zich aan den steel onder den krop vormen. Zij moeten van 
dien leeftijd en die ontwikkeling zijn, dat de basis overtrokken 
is met een min of meer knoestigen bast, die daar donkerder ge- 
kleurd is dan aan het topeinde van de loot ; anders worden zij 
te jong en ongeschikt geacht voor uitplanten. Men zamelt haar 
zoodanig in, dat een klein stuk bast van den moederstengel 
mede afgebroken wordt. Dit aanhangsel noemt men sepatoe 
(schoeisel).— Soms worden de loten vóór de uitplanting een of 
twee dagen met haar ondereind op eene vochtig koele plaats 
of in stroomend water gezet, om haar frisch te houden. De 
meeste landbouwers geven er de voorkeur aan, het plantmate- 
riaal telken jare van elders te betrekken, omdat loten, die plaat- 
selijk uit eigen plantsoenen gewonnen worden, naar hun zeggen 
sterk onderhevig zijn aan versterf en reeds bij den tweeden 
aanplant een beschot afwerpen, dat öf slecht kropt, of klein van 
stuk blijft met bovendien groen gekleurde bladeren. 
Voor het winnen van deze loten zoekt men de krachtigste 
planten uit, die de grootste kolen opleveren. Nadat men er 
