- 5 — 
gegaard op onderlingen afstand van ongeveer 1 72 of 2 voet RL 
Vervolgens wordt de tusschen de rijen ontbloote grond behakt, 
eerst in grove kluiten, die later fijn gemaakt worden. Twee 
of drie dagen vóór het uitpooten worden er op afstanden van onge- 
veer 1 vt RL pootgaten gestoken, waarin men telkens niet meer 
dan een aardappel tegelijk uitpoot. Als plantmateriaal bezigt 
de bevolking knollen, die iets grooter zijn dan een middelmatig 
groote knikker, den om vang hebben van een okkernoot en waaruit 
zij de zoo normaal mogelijk ontwikkelde uitzoekt. Deze wor- 
den reeds aanstonds na den oogst voor dat doel afgezonderd 
en op eene zoo luchtig mogelijke plaats, hetzij binnenshuis dan 
wel onder een hieraan belendend afdak, op horden opbewaard, 
waar zij twee of drie maanden blijven en nu en dan worden 
omgewerkt, om broeiing en verrotting te voorkomen. In dien 
tusschentijd zijn deze pootknollen uitgeloopen. In dezen toestand 
noemt men ze in de soendalanden tjoemileuh. Terwijl zij bij 
den oogst niet meer dan f 0.75 tot f 1— per mannevracht 
zouden doen, worden zij thans met /* 2 tot / 3— betaald. Deze 
pootknollen laat de inlandsche boer bij het uitplanten gaaf, 
slechts hier en daar gaat hij er in den laatsten tijd toe over, 
om die van voldoende grootte, als in Europa, eerst te versnijden. 
Even vóór de uitpooting worden deze stukken met asch be- 
handeld. Hoewel het vertrouwen ten deze nog lang niet alge- 
meen is, zoo mag toch verwacht worden, dat die behandeling 
der pootknollen wegens de vooral bij grootere aanplantingen 
niet geringe besparing aan plantmateriaal, gaandeweg wel alge- 
'ineene toepassing zal vinden. 
Denzelfden dag, soms ook wel een of twee dagen na uitpooting, 
wordt het padistroo, dat tusschen de plantrijen lag, hierover 
doch losjes verspreid. Volgens sommige landbouwers doet men 
dit, om de uitgeschoten jonge aardappelplantjes te beschutten 
tegen zonnewarmte. Anderen beschouwen het als een middel 
van bemesting, daar het stroo ongeveer tezelfder tijd vergaat 
als waarop de jonge aardappelplantjes het meeste voedsel noodig 
hebben. Weder anderen zijn van meening, dat het stroo tevens 
tot afwering strekt van rupsen e. a. dergelijke plagen, die, door 
