DE LANDBOUW DER INLANDSCHE BEVOLKING OP JAVA. 
Onder de Cucurbitaceeën, die de inlandsche boer zoowel op 
tëgalgronden als op sawahs, maar hier steeds als tweede gewas* 
na den padioogst verbouwt, werden hier voren nog niet genoemd 
de variëteiten, in Midden- en Oost-Java bekend onder de be- 
namingen van ojong (iMffa cordifolia Bl.) en hloesdroe (Luffa 
foetida Cav.) ; in de Soendalanden onder die van emes en lopang^ 
beide een luffasoort. 
De vruchten, welke zich in het begin van de 2e maand vor- 
men en reeds tegen het einde dier maand geoogst worden, plukt 
men met opzet jong, omdat zij op lateren leeftijd voos en, vooral 
als men ze rijp laat worden, bepaald vezelig en oneetbaar zijn. 
Van de hloesdroe hebben zij een langgerekten vorm, is de schil 
grauwachtig groen gekleurd. Van de ojong zijn zij korter en 
daar zij over de geheele lengte doorsneden worden door enkele 
zwaarder ontwikkelde vezels, hebben zij eene min of meer acht- 
kantige gedaante; de vruchtschil is egaal groen. Men kookt 
hloesdroe en ojong hetzij afzonderlijk dan wel met andere groen- 
ten tot een sajoer op, of eet haar gestoomd of gekookt met een 
samöeZ-saus. De smaak is flauwachtig zoet en hebben de vruch- 
ten evenals van de nader te behandelen k&oe-soorten eene 
verkoelende min of meer diarrhee veroorzakende uitwerking op 
de ingewanden. 
Ook de jonge bladeren worden ingezameld; minder om ze als 
toespijs te nuttigen, dan wel om ze fijn te malen met wat water 
en bij lijders met verhoogde temperatuur als smeersel over het 
gansche lichaam aan te wenden. 
De parija der Soendalanden, in het Javaansch pare (Luffa 
acutangula Roxb.) geheeten, wordt al mede zoowel op tégal- 
gronden als op sawahs als tweede gewas gekweekt. Het is als 
de zooevengenoemde emes en gelijk de hieronder te bespreken 
Meded. 1*1. LVlil. 
1 
