— 71 — 
Om zich te overtuigen, of de eitjes gelegd zijn, wordt er den 
volgenden dag hier en daar een pakakaban uit het water gelicht. 
Zitten de arenvezels vol kuit, dan worden de plaggen voor- 
zichtig uit het water genomen en laat men den vijver weder 
leêgloopen, om de legvisch te vangen. Deze wordt in een an- 
deren vijver overgebracht; anders eet zij haar eigen kuit op. 
Vervolgens wordt het water weder in den drooggelegden vijver 
toegelaten . 
Vlug en goed werken is nu een vereischte, omdat de eitjes 
zouden opdrogen en niet uitbroeden, wanneer zij te lang uit het 
water bleven. Ook dient er zooveel doenlijk tegen gew'aakt, 
dat het toevloeiende water den grond van den vijver losmaakt, 
en hierdoor met modder wordt verontreinigd. Hiertoe legt 
men onder eiken koker, waardoor het toestroomt een groeten 
steen, waarop dat water vallen kan en wordt de toevoer matiglijk 
geregeld. Zoodra men vermeent, dat de vijver voldoende ge- 
vuld is, worden de pakakabans op hunne vroegere plaatsen gelegd. 
Moet het kuitschieten zooveel doenlijk in stilstaand water 
geschieden, bij uitbroeden der kuit dient steeds voor stroomend 
d. i. versch water gezorgd en de toe- en afvoer behoorlijk ge- 
regeld. Het water mag echter niet te overvloedig toestroomen, 
ook niet te sterk wegvloeien, waarom men van niet al te groote 
bamboeskokers gebruik maakt. 
Binnen de week is de kuit uitgebroed, doch duurt het nog 
twee of drie weken, soms eene maand, voordat men de jonge 
visch geschikt acht, om als plantvisch te worden verkocht. 
Het aantal eitjes, dat de goudvisch in een enkelen nacht legt, 
beloopt volgens mededeeling, het fabelachtig aantal van 1500 
tot 2000 stuks. Sommigen spreken van nog grooter cijfers. 
Niet al deze eitjes komen echter tot hun recht. Doorzich- 
tige exemplaren zijn leeg (hapa)^ terwijl men rekent, dat er 
van de gekleurde hoogstens het deel uitbroedt. 
Vooreerst vindt de legvisch ondanks vlug werken, toch nog 
gelegenheid, om een deel dier eitjes op te eten. Wijders treft 
men ook hier een aantal achterblijvers aan, die men in het 
belang van hetgeen er intusschen reeds uitgebroed is, toch met 
