— 87 — 
toestand der sawahs, maar velen ook laten zich door eeiie zekere mate 
van sleurgeest [of liever gemakzucht] beheerschen, welke oorzaak is, dat 
men dikwerf met eene ongeloofljjk oppervlakkige bewerking volstaat, die 
nauwelijks aanspraak kan maken op den naam van landbouw. Er zijn 
zelfs lieden, die het omgeploegd of omgespit veld niet eens eggen, doch 
dit voor de beplanting met eene plank of eenen op den kant gelegden 
patjoel gelijktrekken. Daarentegen ontzien nijvere — en vooral welgestelde — 
landbouwers gelukkig geen moeite noch kosten, om hunne sawahs naar 
behooren te bearbeiden, al zijn dergelijke lieden mogelijk nog ver in de 
minderheid. [Vergelijk wat hieromtrent in den tekst is gezegd]. 
12) Dezen voorgewenden voorzorgsmaatregel tegen eventueele ver- 
menging van meerdere padisoorten zagen wjj tegenover Europeesche en 
Inlandsche ambtenaren, die de kweekbedden kwamen bezoeken en er 
navraag naar deden, wel eens als argument misbruiken door lieden, die 
in werkelijkheid tegen beter weten in, doch louter uit sleurgeest en 
buitengewone vasthoudendheid, ook op hunne zoo goed als vlakke sawahs 
toch maar het zaad in aren uitleggen Daar niet door dwang^ maar door 
leiding en leeritig de bevolking ook hier van verkeerde begrippen mag 
worden overtuigd, rest er in zulke gevallen kwalijk een andere gedragslijn 
dan genoegen te nemen met de zoo stellig, hoezeer overigens door niets 
te motiveeren afgelegde verzekering, dat anders behandeld, de gewone 
padi zich lichtelijk zou vermengen met keton. Deze beide soorten in de 
onderhavige periode op het oog van elkander te onderscheiden, is niet 
gemakkelijk; ook de geoefende inlandsche landbouwer slaat alsdan wel 
eens de plank mis. 
13) In werkelijkheid doet men dit niet graag. Volgens het volks- 
geloof, en om hiervoren reeds uiteengezette redenen toch, is men aan 
padi eerbied en hulde verschuldigd. Het is [verboden], ja het zou 
doraka [zondig] wezen, om padi, welke hoofdvoedsel is, met de voeten 
aan te raken. Wij heb'^ en sterk vermoeden, dat, omdat dit lostreden het 
gemakkelijkste en meest afdoende middel is, om de korrels van de aren 
te scheiden en zoo schoon als dat dan langs dien weg geschieden kan, 
mede eene der redenen is, waarom de bevolking tegen korrelsgewijze 
uitzaaiing gekant is, al wordt dit niet openlijk door haar verklaard. 
Worden de korrels losgekamd of gekrabd met een klapperdop, dan blijft 
het zaad meer met de korte vruchtsteeltjes verontreinigd dan wanneer 
men ze lostreedt. Verstampt men de padi, zoo wordt er heel wat ge- 
kneusd of verbrijzeld. 
Meermalen zijn wjj er getuige van geweest, dat een snijdster uit eer- 
bied en hulde voor de padi liever weder door het sawahvak een omweg 
