— 91 — 
platten bamboesmand — uitgespreid en met eene plank geplet. Wanneer 
zij bekoeld zijn, droogt men ze in de zon, door welke bewerking de kafjes 
omkrullen en zich meteen van de korrels loslaten. Nu wordt de massa 
in eene andere iampah gedaan en gewand, {ditapi^ soend. düjiktj^'ik)^ om 
het kaf af te scheiden. 
In de Preanger wordt er weinig ëmping pare bereid, in de residentie 
Batavia vrij veel. Men gebruikt haar als versnapering, waarvoor zij, 
op de wijze als men dat met koffieboonen doet, in een open ijzeren pan 
wordt gebrand (disangraj) en daarna vermengd met wat geraspte klap- 
pervleesch en zout. Sommige voegen er wat suiker aan toe. 
Op gelijke wijze als vermeld is, worden ook de bekende ëmping malindjo 
en ëmping tike bereid, instede van de gestoomde malindjozaadjes en 
tikeknolletjes met eene plank te pletten, worden zij echter stuk voor stuk 
plat geklopt. Ook deze ëmping malindjo en ëmping iike worden als ver- 
snapering genuttigd, maar in klapperolie gebakken. 
17) . Deze eigenaardige wijze van binden bij het bossen van padi roept 
ons onwillekeung een geval te binnen van de berechting van een padi- 
diefstal uit den tijd toen wij buitengewoon substituut griffier van den 
landraad te Bandoeng waren, maar buiten bezwaar van den lande^ 
De reclamant op de in judicio aanwezige stukken van overtuiging be- 
schikte n. 1. beter over de linker- dan de rechterhand en verklaarde ter 
terechtzitting de gestolen padi beslist als de zijne te herkennen, omdat deze 
juist op die vreemde wijze was gebonden, eigen alleen aan iemand, die 
links moest wezen. En daar er in zijn kampoeng geen ander woonde, die 
dat was, concludeerde hij, dat de gestolen bossen uit zijne kuit afkomstig 
moesten zijn. 
18) . De meest eenvoudige vorm is de batokngisang in engeren zin. 
Deze bestaat uit den harden dop van een goed rijpen klappernoot. In 
den rand zijn op een’ afstand van ongeveer een centimeter van elkander 
twee gaatjes geboord, om er touwtjes aan vast te maken. Deze touwtjes 
worden aan een horizontale lat van een vertikaal opgesteld raamwerk 
bevestigd, maar zóó, dat zij aan bedoelde lat ver van elkander zijn aan- 
gebracht en dus naar den dop toe straalsgewijze naar mekaar toeloopen. 
De aldus afhangende klapperdop wordt nu met den hollen kant onder 
een’ waterstraal geplaatst, zoodat het neêrstroomend water hem in heen 
en weer bengelende beweging houdt. In deze beweging komt de dop 
met de bolle achterzijde telkens met eenen steen in aanraking, welke 
er vlak achter is ingeplant, tengevolge waarvan een eentonig geluid 
op vaste tempo wordt voortgebracht. 
Onder de z. g. pantjoerëndang bestaat de meest primitieve vorm uit 
