— 96 
dat deze zich niet uitsluitend met het loof tevreden stelt doch ook de 
jonge padisprietjes aanvreet. 
Beide soorten van rupsen poppen zich echter niet in de padibladeren 
in; hiertoe zijn zij te groot van stuk en de bladeren te klein. 
Men tracht ze te verdrijven door de geteisterde aanplantingen te berooken 
middels het verbranden van niet volkomen drooge hanggasa bladeren [een 
soort Zingiheraceé] of, wanneer zij in groeten getale optreden, door ze 
af te scheppen en in een groot vuur te werpen, dat men hier en daar 
aanlegt op de niet als sawah benutte hooger gelegen stukjes grond. 
Treedt de plaag op, wanneer de padi nog niet in vrucht staat, dan 
drijft men een aantal eenden in het geteisterd veld, die de rupsen opeten. 
Vooral de z. g. Balische eenden, die op den achterkop van een kuifje 
voorzien zijn, moeten zeer belust zijn op rupsen. 
26) . De h. lolodok komt, naar men verzekert, alleen in jonge padiaan- 
plantingen voor, die nog niet gewied zijn. Na wieding treedt zij slechts 
sporadisch op. Zij wordt, als de h. bodas, en bëbëloek in sommige streken 
als een zeer gewoon verschijnsel beschouwd, waarvoor men zich geen 
zorgen baart. 
De plaag bestaat uit kleine larven van ongeveer c.m. lang bij een’ 
middellijn van 1 a 1 J m.m. Het lichaam is weinig of niet behaard en 
ivoorachtig geel gekleurd, het kopje zwart geteekend. Hoofdzakelijk tasten 
zij de jonge topbladeren aan; maar zijn deze geheel of grootendeels af- 
gevreten, dan wordt ook het minder malsch loof niet versmaad. Doorgaans 
richt de lolodok weinig schade aan, omdat de aangetaste topbladeren 
betrekkelijk spoedig door nieuwe exemplaren worden vervangen. 
Drooglegging van het veld is het algemeen middel, dat tegen de plaag 
wordt aangewend. Het schijnt, dat de lolodok een vochtige atmosfeer, 
althans de onmiddelijke nabijheid van water noodig heeft: zoodra is de 
aanplant niet drooggelegd, of de larven worden onrustig, verspreiden 
zich over alle deelen van de aangetaste plantjes, als om een veilig heen- 
komen te zoeken. Zetten zij zich aan de oudere bladeren vast, dan worden 
zij middels een bamboeszeef afgeschept. Blijven zij aan de stengels zich 
yasthechten, zoo wordt het irrigatie water plotseling toegelaten, waardoor 
de meeste larven door den stroom meêgevoerd worden. De drooglegging, 
welke hieraan voorafgaat, duurt slechts 2 of 3 dagen ; bij hevig optreden 
van de plaag langer. 
27) . Men zegt — doch dit zij slechts onder reserve aangeteekend — , 
dat de plaag aldus genoemd wordt, omdat de insecten doorgaans in grooten 
getale voorkomen, zoo dat zij zich dicht op elkander aan de padiplantjes 
vasthechten en bij de minste beweging, welke daarin komt, aanstonds 
