20 — 
in den bladsteel, het directe afvoerorgaan van het blad, aan- 
treft spreekt daarvoor in niet geringe mate. (zie fig. 101, PI. 
yil, fig. 110 PI. IX, mijner Localisatie. 
Uit de in de practijk gewonnen analyses kunnen wij wel een 
en ander als steun onzer theorie aanbrengen, het absolute be- 
wijs is daar echter ook niet te vinden. In de eerste plaats blijkt 
uit die analyses dat de jonge bast meer alcaloïd bevat dan de 
oude en dit zou waarschijnlijk nog beter uitkomen indien men 
den bast geheel van een boom afschilde, ze in verschillende 
partijen verdeelde al naarmate ze hooger of lager aan den boom 
voorkwam en dan de absolute hoeveelheid alcaloïd in elke partij 
aanwezig opgaf. Daarnevens zou men natuurlijk de gehalte- 
cijfers kunnen opgeven, gehaltecijfers alleen echter zijn, zooals 
ik reeds meermalen opmerkte geen vergelijkbare cijfers. Dat 
de absolute hoeveelheid alcaloïd in de oudste deelen van den 
boom het grootst is, laat zich natuurlijk met onze theorie ge- 
makkelijk vereenigen. Eveneens goed met onze meening over- 
eenkomende is het feit dat betrekkelijk dunne wortels veel 
rijker aan alcaloïd zijn dan overeenkomstige takjes. Ook dit 
duidt op een van boven komende stroom, het in groote massa ’s 
in de oudere wortels aanwezige alcaloïd stroomt de jongere 
wortels binnen, 1) zoodra zij het daarvoor noodige provisie weefsel 
(secundaire bast) gevormd hebben, terwijl van deze hoeveelheid 
niet meer van belang wordt weggevoerd. De jonge twijgen 
echter krijgen niet hun alcaloïd uit een zoo rijke bron, zij ont- 
vangen het slechts bij kleine beetjes uit de blaren, terwijl 
daarenboven het alcaloïd nog geregeld naar de lager gelegen 
stamgedeelten wordt afgevoerd. 
Moens 2) haalt verder eenige proeven aan die weder voor 
onze opvatting pleiten. Hij zegt: 
1) Dit kan zelfs zoo ver gaan dat jonge wortels procentisch een veel hooger 
alcaloïdgehalte hebben dan oude. Zoo vond bv. Moens p. 806 bij groote wortels 
7.C7 en bij dunne zijwortels van denzelfden boom lü^/o totaal alcaloïd. Zie 
ook analyses v. d. Hr. v Leeusum. Kinolog. Studiën II waaruit blijkt dat het 
begrip dunne zijwortels van Mofns wel als betrekkelijk dun zal moeten worden 
opgevat. 
2) p. 303. 
