— 40 — 
van hier en daar op verschiJ lende plekken op één algemeene 
plaats aan te leggen ten behoeve van het gansche complex, 
zelfs al behoort dit aan meerdere personen toe. Dit kweekbed 
wordt dan met vereende krachten aangelegd, gemeenschappelijk 
omheind en bewaakt. Dit gebruik is er bekend onder de be- 
naming van sengselang. 
In moerassige streken, waar de ondergrond het geheele jaar 
met eene dikke slijk massa bedekt blijft, legt men min of meer 
drijvende kweekbedden aan, soms zelfs op vlotten, maar veelal 
toch door op de daar aanwezige dikwerf dichte kangkoeng for- 
matie (een soort moerasplant behoorende tot de familie der 
convolvulaceëen) eene flinke laag padistroo aan te brengen en 
hierop wat aarde. 
Uitzaaiing. 
Het zaad wordt op tweeërlei wijze uitgezaaid t. w. door dit 
aan de aren te laten en deze aar voor aar uit te leggen 
{oeritan of ranggeujan^ ook wel tehar genoemd) of door het eerst 
van de aren los te maken {sëhar). 
Wordt het aan de aren gelaten, dan gebeurt het vaak, dat 
men de zaadpadi bij het uitleggen op de bedden bij den top 
aanvat, opdat de bijaren zich goed d. i. waaier vormig uitspreiden. 
Om te voorkomen, dat zij af spoelen, legt men die aren vast 
door de stelen in den grond vast te steken. De hier beschreven 
behandeling van de zaadpadi wordt vooral daar toegepast, waar 
de sawahs aangelegd zijn op sterk geaccidenteerd terrein, gelijk 
o. a. in bergstreken. De landbouwer meent n.L, dat, wanneer 
daar het zaad korrelsgewijs werd uitgezaaid, er, in verband met 
de in zulke streken vaak plotseling vallende regenbuien veel 
meer dan in de vlakte gevaar zou bestaan voor afspoeling en 
dus voor vermenging van de meerdere padisoorten, die men 
mogelijk naast elkander heeft uitgezaaid 12). 
Bij korrelsgewijs uitzaaiing rekent men voor 1 baoe plantveld 
te kunnen volstaan met een kweekbed van 30 a 40 □ BR en 
daar men voor 1 □ RR, mits behoorlijk ijl uitgezaaid, genoeg 
