leeftijd en heet in Midden* en Oost-Java ngasagi^ in de Soenda- 
landen ngalejan of ngadjanghung . De nagelezen padi wordt in 
het Javaansch djéganggët^ in het Soendaasch heutjak genoemd en 
niet gebost. 16) 
De eerste twee a drie dagen pleegt men de pas geoogste padi 
op schoven te laten in dezelfde bossen, als waarin de eigenaar 
haar van de snijders ontvangen heeft. Dan worden deze schoven 
uit elkander genomen en de bossen tijdens de indroging eens 
of meermalen per dag gekeerd, desnoodig zelfs losgemaakt, om 
het gelijkmatig drogen te bevorderen. 
Naarmate van de rijpheid en, uit den aard der zaak naar ge- 
lang van het weer, kan dit tot eene week, soms tien dagen of 
langer duren. 
Wanneer de halmen, tusschen de vingers omgebogen, knap- 
pen zonder nog af te breken, is de gewenschte graad van indro- 
ging bereikt en gaat men er toe over, om de padi tot de ge- 
bruikelijke eenheidsmaat van een gedeng te bossen, hetgeen in 
het Javaansch ngoloti^ in het Soendaasch ynangkek wordt genoemd. 
Ofschoon ook dit op den tast geschiedt, zonder dat de padi af- 
gewogen wordt, heeft dit werk met meer zorg plaats dan bij 
den snit geschiedde. Elke bos toch mag niet meer of minder 
bevatten dan hetgeen de duim en de met den top naar het 
voorlid van den duim omgebogen wijsvinger strak om de halm- 
stelen kunnen omspannen. 
Als bindtouw bezigt men dunne reepjes bamboe van de soort 
pring apoes of — ajm (Jav.), awi tali (Soend.) In Midden- en Oost- 
Java heeten deze reepjes toetoes^ in de Soendalanden tapih. Zij 
worden eerst nog in water gelegd, om ze zoo buigzaam mogelijk 
te maken. 
Het binden tot gedengs heeft op eene eigenaardige wijze 
plaats: de beide einden van het touw worden n.1. niet bij elkan- 
der genomen, noch wordt daarin een knoop gelegd of mag men 
die tot een’ knoop ineendraaien, zooals algemeen bij bamboe als 
bindmateriaal geschiedt. Het touw wordt twee of driemaal om 
den bos geslagen ; vervolgens wordt het langer eind met klei of 
het melksap van de nog niet ontloken bloeiwijze van de pisang 
