— 84 — 
onbehaarde kafjes zeer zeldzaam, weshalve zij ook weinig als 
paardenvoer worden benut en dan ‘iiog na zorgvuldige behandeling 
en weeking in gewoon water, dewijl die haartjes keelontsteking 
en hoest veroorzaken, këtan padi bovendien ook diarrhea. 
Alle padi- of këtan variëteiten, waarvan de kafjes niet be- 
haard zijn, noemt de landbouwer goendil. 
Dat de kleur dier kafjes geenerlei verband houdt met en geens- 
zins tot vingerwijzing strekken kan voor de kleur van de rijst, 
die zij inhouden, blijkt uit onderscheidene variëteiten. Zoo 
hebben de p. kawoeng^ angsana singgoel en meer andere donkere 
kafjes, terwij] de bras helder wit is. Omgekeerd heeft men 
padi met licht gekleurde kafjes en waarvan de bras ook na 
herhaald stampen rood of roodachtig blijft, die van de këtan 
irëng of- hideung is zelfs zoo goed als zwart. Bij een aantal 
variëteiten wordt de roode kleur veroorzaakt door een vliesje, 
dat, de tusschenlaag vormende tusschen den eigenlijken rijst 
korrel en het kafje, zich tengevolge van herhaald verstampen 
loslaat; bij andere weer dringt die kleur tot het inwendige 
van den kern door, zoodat zij door geene mechanische bewer- 
king weg te krijgen is. 
Yoor eigen gebruik prefereeren de meeste landbouwers de 
roode-boven de witte rijst, omdat zij zooveel voedzamer (poe- 
len) is. 
Over het algemeen is men van meening, dat de rijst, van de 
dalëm of leuir variëteiten afkomstig, van betere hoedanigheid 
is, zich langer goed houdt dan die van de gendjali of hawara 
padi. Ook meent men, dat nieuwe rijst d. w. z. die van pas- 
geoogste padi niet bepaald onschadelijk is te achten, waarom 
men den oogst doorgaans eerst een paar maanden opschuurt 
alvorens dien te benutten. 
Padi Gaaa. 
Het werd op pagina 18) aangeteekend, dat naar de legenda- 
rische overlevering de hiervoren besproken sawahpadi uit het 
lichaam van N)i Sr% terwijl die, welke op niet be waterbare 
