— 107 — 
den en daar het na 3 maanden oogstbaar is, wordt het zeer 
veel op sawahs aangeplant. 
Hiertoe wordt de grond eens of twee keer omgespit en nadat 
er voren zijn getrokken, aanstonds bepoot. Men poot de zaden 
in rijen uit, die 3 a 4 voet van elkander afliggen en op eene 
plantwijdte in de rij van ongeveer 3 voet. De aanplant wordt 
eens, hoogstens twee keer gewied. Na bloeitijd wiedt men 
niet meer. 
De inlandsche boer gelooft stellig, dat de zaden bedwelmende 
eigenschappen bevatten en hoewel in mindere mate ook de bla- 
deren. Proeven daarmede bij paarden genomen, hebben dat 
echter niet kunnen bevestigen. 
Onder de op sawahs geteelde knolgewassen, dient hier nog te 
worden genoemd de zoogenaamde këntang cljaica {Coleiis tuberosits 
Bth.), ook wel kortweg kentang geheeten. Met name wordt zij veel 
verbouwd in de bovenstreken der afdeelingen Meester Cornelis en 
Tangërang van de residentie Batavia^ voorts in het Buitenzorg- 
scJie^ wijders in de afdeelingen Lëhak en Pandëglang der residen- 
tie Bantam, In overig Java komt zij weinig voor. 
Er bestaan twee variëteiten van: die met eene donkere, zoo 
goed als zwarte en die met lichtgrijze, eigenlijk vaal witte 
buitenschil. 
De cultuur geschiedt als bij këtela door middel van stekken. 
Het best groeit de plant op een lossen bodem. 
De grond wordt eens of twee keer omgespit of geploegd en tot 
bedden opgehoogd, waarop de stekken worden uitgeplant. Bin- 
nen de week zijn deze uitgeloopen, doch wacht men met wieden 
totdat het plantsoen ongeveer eene maand oud is. Op den leef- 
tijd van circa twee maanden wordt er ten tweeden male gewied 
en waar de grond niet opzettelijk tot bedden opgehoogd is, wordt 
de aanplanting alsdan tevens aangeaard. Tegen het einde der 
derde of het begin der vierde maand zijn de knollen groot ge- 
noeg, om geoogst te worden. Dit heeft door uitgraving plaats. 
De grootste knollen zijn niet grooter dan een flinke knikker. 
De këntang djawa wordt niet anders dan als versnapering en 
