111 — 
Men plant op rijen, welke op afstanden van 4 voet of 
ijler van elkander verwijderd zijn en op eene plantwijdte inde 
rij van 3 a 4 voet. 
Na 4 of 5 dagen zijn de stekken uitgebot, doch wacht men 
gewoonlijk met wieden totdat de jonge loot ongeveer 1 voet 
hoog is en haar eerste groen loof heeft gevormd, hetgeen sa- 
menvalt met den leeftijd van ongeveer 3 a 4 weken. Wanneer 
de aanplant twee maanden oud is, wordt er ten tweedenmale 
gewied; dan worden de plantjes tevens aangeaard. Vermits 
de plant alsdan zoo hoog opgeschoten en het loof dermate 
gevormd is, dat het veld er als het ware door bedekt wordt 
en er zich geen onkruid vormen kan, wordt verdere wieding 
niet noodig geoordeeld. Nijvere landbouwers plegen de zijloten 
te verwijderen en er op te werken, dat de stengel eene vork 
maakt van niet meer dan twee takken. 
De oogst geschiedt door de plant uit den grond te trek- 
ken en, waar de wortelstokken mochten afbreken, door deze 
uit te graven. Zooals gezegd, behoeft samjmt niet op tijd te 
worden ingezameld, en kan men de plant eenige maanden 
laten staan. 
Daar casave eerst na 8 a 9 maanden oogstbaar is, wordt zij 
niet op sawahs, doch op droge gronden verbouwd. 
Men volstaat met den bodem eens of twee keer om te spitten 
of te ploegen, waarna plantvoren worden getrokken. Uit den 
aard der zaak vormt zij het grootste aantal knollen en van 
groeten omvang in losse gronden. 
Men onderscheidt een viertal variëteiten, die onderling te 
onderkennen zijn aan den vorm en de grootte der bladeren zoo- 
mede aan de kleur der bladstelen en -nerven. 
Het meest gewild en verbreid is de zoogenaamde k. of s. 
manis^ die de grootste bladeren heeft. Bladsteel en -nerven 
zijn min of meer rood gekleurd. De plantstengel is licht grijs, 
in lange geledingen verdeeld en de bast glad evenals de schil 
van den wortelstok, die uitwendig licht van kleur, aan den 
binnenkant roodachtig is. 
Kleiner zijn de bladeren van de k. of s. gading. Bladsteel en 
