— 112 — 
-nerven zijn licht geel, ivoorkleurig. Ook de schil van den wor- 
telstok is geelachtig van kleur en glad. 
Van de k. of s. këtan zijn de bladeren min of meer stug; Blad- 
steel en- nerven zijn donkerrood, zoo goed als paars. Voorts 
is de stengel van de plant zwaarder van stuk en in korte ge- 
ledingen verdeeld. De wortelstok vormt zich niet direct aan 
den stengel der plant, doch is daarvan door een dunnen wortel- 
basis gescheiden. Zij is niet zoo zoet van smaak als de k. of 
s. manis^ maar voedzamer; ook is het daaruit afkomstige meel 
min of meer klevig. 
Eindelijk heeft men nog eene minder gewilde variëteit, in 
de Soendalanden bekend onder den naam van dangdeur. Zij 
heeft groote breede bladeren met groene blad nerven. Ook 
de stengel is groenachtig van kleur en knoestig. De dangdeur 
bereikt eene hoogte van soms meer dan 10 voet en wordt 
weinig geregeld verbouwd. Men plant haar voor heiningen aan. 
Zij vormt vaak zeer groote wortelstokken, die spoedig voos of 
vezelig worden. De schil is donker gekleurd, zoo goed als zwart 
en de smaak eerder flauw dan zoet. 
Van de këtela poehoeng wordt behalve de wortelstok ook het 
jonge loof, doch alleen van de beide eerste variëteiten ingezameld 
voor groente. 
Door de bevolking wordt die wortelstok na geschild en afge- 
wasschen te zijn, gepoft, gestoomd of gekookt genuttigd. Ook 
wordt hij rauw overlangs in repen gesneden en nadat zij een 
of twee dagen in de zon gedroogd zijn, worden deze reepjes in 
klapperolie croquant opgebakken, daarna met wat fijn zout als 
versnapering {kripik) gegeten. 
Soms wordt de gekookte sampeu of hodin met wat geraspte 
klapper en zout gebruikt. 
Veelal stampt men haar echter eerst tot een deeg en wordt 
dit vervolgens met geraspte klapper en zout al dan niet met 
toevoeging van arensuiker bereid. 
Ook wordt er van dat deeg een soort platte koeken gemaakt, 
bekend onder den naam van opak en die men geroosterd nuttigt. 
*Men kan deze koeken al dan niet met arensuiker behandeld 
