— 124 — 
onder geen andere afzonderlijke namen bekend dan s. beier eiim 
en s. bodas^ in Midden- en Oost Java s. papasan en s. gringsing 
geheeten. 
Het best gedijt de sëniangka op losse gronden met een hoog 
kalkgehalte. De bodem moet meermalen, minstens twee keer 
worden omgespit. 
Het gewas wordt uit zaad gekweekt, waarvan men er 2 of 
8 in een plantgat doet. Het is zeer dankbaar voor mest, 
vooral voor afval van gevogelte. 
Twee of drie weken na uitzaaiing zijn de jonge plantjes uit- 
geschoten Voordat de aanplanting in bloei staat, hetgeen met 
het einde der 2e maand samenvalt, wordt zij eens of twee keer 
gewied en tevens een weinig aangeaard. 
Wordt de plant niet geleid, zoo bestaat er veel kans, dat 
vooral bij eenigszins veelvuldige regens, de vruchten vóór den 
tijd rotten Ofschoon de inlandsche boer dit weet, laat hij de 
plant meestal over den grond groeien. 
In de derde maand kan er worden geplukt. Men laat de 
vruchten niet ouder worden dan noodig is, omdat het sapge- 
halte anders afnemen en het vruchtvleesch sponsig (gambos) 
worden zou. Die van de roode variëteit hebben eene egaal 
donkergroene schil, zij zijn langwerpig van vorm en grooter dan 
de witte sëmangka. Deze laatste heeft kleine bijna volkomen 
ronde vruchten, met lichtgrijs gestreepte schil. 
Zooals men weet, is de sëmangka gezocht om haar saprijk 
vruchtvleesch, dat zeer verkoelend is, doch dpor lieden met 
zwakke ingewanden niet wordt verdragen. Evenals van bang- 
koeivang wordt ook de verkoop van sëmangka zoomede van 
këtimoen bij gevallen van buikziekte, vooral als deze optreedt 
in het warmste gedeelte van het jaar en een epidemisch karakter 
dreigt aan te nemen, van overheidswege dikwerf verboden. 
Behalve het vruchtvleesch worden ook de zaden bij wijze 
van versnapering genuttigd. Daartoe worden zij eerst in de zon 
gedroogd en vervolgens in een open pan gebrand (geroosterd) 
op de wijze als men dit met koffie doet. Na bekoeling worden 
zij een etmaal of langer in zoutwater geweekt en wederom in de 
