— 130 — 
seis geleid, waarlangs de moederstengel zich gewonden heeft of 
men windt die om horizontale latten, welke men tegen de eerst in- 
gestoken vertikale heeft aangebracht. In de derde maand kan men 
beginnen te oogsten, hetgeen van hetzelfde plantsoen tot vier of 
vijfmaal wordt herhaald. De eerste pluk levert weinig op, het meest 
ook hier weder de tweede en derde pluk. Van boontjes worden de 
peulen jong ingezameld, erwten laat men wel eens ouder worden, 
om instede van de geheele peul alleen de zaadjes te benutten. 
Alleen voor plantmateriaal laat men de peulen goed rijp aan 
de plant worden. 
De inlandsche bevolking zelf gebruikt zeer weinig van deze 
beide groenten. Grootendeels worden zij aan Europeanen en 
Chineezen verkocht. 
In Midden — en Oost Java noemt men erwten k. polong^ {Pisum 
sativum L.) in de Soendalanden k. kapri. Voor boontjes heeft 
men geen andere benaming dan k. boentjies^ eene duidelijke ver- 
bastering van het hollandsch woord. 
Twee katjangsoorten, die de eigenaardigheid vertoonen, dat 
zij de bloesem boven, en de vruchten in den grond hebben, 
zijn de k. bogor^ ook wel k. banten genoemd {Voandzeia sub- 
terranea P. T. H.) en de k. tjina^ (Arachis hypogaea^ L.) in de Soen- 
dalanden soeoek geheeten, de bekende aardnoot of joodsche 
mangelen. 
Beide worden meer op tegalans dan op sawahs verbouwd. De 
inlandsche boer gelooft, dat de soeoek den bodem spoedig uitput 
en plant haar daarom liever niet op sawahs aan, om deze te 
sparen voor de teelt van het hoofdgewas. 
Nadat de grond van onkruid gezuiverd is, dat men neer- 
slaat, vervolgens hier en daar op hoopen of in rijen verzamelt 
en verbrandt, wordt hij eens of meermalen omgespit of geploegd 
en gelijkgetrokken. Daarna worden er op afstanden van 4 voet 
of ijler voren gemaakt en op eene plantwijdte van 2 of 3 voet 
plantgaten in den grond gestooten, waarin men twee tot drie 
zaadjes tegelijk doet, die te voren van de buitenschil worden 
ontdaan. 
Binnen 4 of 5 dagen zijn zij ontkiemd. Op den leeftijd van 
