— 138 — 
ging met een weinig water of azijn, met gekookte of rauwe 
groenten te worden gegeten. (53). 
Nog een Katjangsoort welke de inlandsche boer om de gemak- 
kelijke cultuur tot 1200 a 1500 voet hoogteligging boven zee gaarne 
als tweede gewas op sawahs verbouwt, is de uit Japan afkomstige 
sojaboon, in Midden- en Oost Java k. kadële^ in de Soedalanden 
k. djëpoen (d.i. Japansche katjang) genoemd {Soja hispida Mnch 
of Glycine hispida Maxim). 
Het is een kruidachtig gewas, dat in gedaante aan de plant 
onzer bruine boonen herinnert. 
Zij wordt uit zaad voortgekweekt, is ten aanzien van hare 
groeiplaats niet zeer kieskeurig en groeit zoowel op losse als 
op eenigszins vaste gronden, ofschoon uit den aard der zaak op 
de eerste beter dan op de laatste. 
Men plant haar weinig, zeer zelden op tëgalans aan, veel 
meer op sawahs, en omdat de vruchtvorming rijker is in den 
oostmoesson, liefst tegen dat de regens afnemen. 
De zorgen aan grondbewerking en onderhoud van het plant- 
soen worden bij wellicht geen ander gewas tot zulk een 
minimum gereduceerd. 
In sommige streken worden eene week of tien dagen 
nadat de padi van het veld is, het stroo en het onkruid 
niet eens verwijderd, doch eenvoudig neêrgewerkt en de grond 
aanstonds bepoot. Hier en daar in het Japarasche, zaait men 
zelfs uit, even vóór dat of tijdens men den padi oogst. De 
padisnijders treden dan meteen de zaadjes in. Doorgaans echter 
snijdt men eerst de padistoppels weg, die na voldoende droging 
verbrand worden. 
Daarna maakt men op afstanden van 1 a II /2 voet pootgaten, 
waarin men twee of drie zaadjes tegelijk doet. In sommige streken 
acht men het dichtmaken dezer gaten met de hand of den voet 
nog te veel werk en wordt er instede daarvan over het bepoote 
veld eenvoudig een rol getrokken, doorgaans uit weinig anders 
bestaande dan een stuk van eenen pisangstam. 
Binnen de week zijn de zaden ontkiemd. Gewied wordt het 
