— 139 — 
plantsoen niet of althans bij hooge uitzondering o. a. wanneer 
het gewas in hoog opgeschoten onkruid dreigt te verstikken. 
Aanaarding wordt geheel nagelaten. Al dit werk zou trouwens 
wel aan de bladvorming en de verdere ontwikkeling van de 
plant ten goede komen, doch ten koste van de vruchtzetting. 
In de tweede maand treedt de bloeitijd in en reeds tegen 
het einde van de derde of het begin van de vierde maand, als 
het loof gaandeweg geel wordt en begint te verwelken, is 
het product oogstbaar. 
De inzameling geschiedt door de plant in haar geheel uit den 
grond te trekken en daarna in bossen te binden. 
Middelerwijl heeft de verbouwer op het veld een afdak of 
wachthuisje opgetrokken, waarin de oogst des nachts wordt 
bewaard, terwijl die overdag aan bamboeslatten of op den 
grond in de zon wordt gedroogd. Bij gunstig weder en vol- 
doende rijping der peulen duurt dit hoogstens drie of vier dagen, 
waarna de bossen op een bamboes-vlechtwerk op hoopen ge- 
legd en gedorscht worden. 
Om de zaadjes niet te kneuzen of te breken, bedient men 
zich daarbij liefst van stukken klappertak, die niet geheel van 
de houterige bladnerven zijn ontdaan. 
De houterige plantenstengels en takken worden met de 
peulschillen verwijderd en op de sawahs verbrand. Minderge- 
goeden zoeken er eerst nog de voor brandstof geschikte stukjes 
uit en nemen deze meê naar huis. 
Wanneer het loof niet al te droog is, wordt dit evenals soeoek- 
of katjangtjina bladeren voor veevoeder gebezigd. 
Soms wordt kadéle tegelijk met of een paar dagen na padi 
op de sawahs aangeplant, instede van op de sawahvakken 
echter op de dijkjes. De oogst, welke, zooals gezegd, onge- 
veer drie maanden later invalt, wordt dan tevens benut, om 
de dijkjes nog voor het laatst schoon te maken en te bekap- 
pen, opdat zich daar geen plagen in nestelen, en de verbouwer 
heeft meteen versch zaad voor zijn eerstvolgenden kadëleaan- 
plant. Dergelijke, als het ware tusschentijds geteelde kadële 
noemt men k. apitan. 
