op dezelfde wijze als men die bij melksaphoudende planten (bv. 
waringin enz.) vindt, maar met dit verschil dat bij de notenboomen 
het vocht slechts eenigszins troebel is, in plaats van melkwit zoo- 
als anders bijna steeds het geval is. In het begin is dit sap onge- 
kleurd doch het neemt zeer spoedig een donkerroode kleur aan. Het 
is een zoogenaamd „kino-sap”, dat dus veel looistof bevat en in 
samenstelling vrij veel overeenkomst heeft met het (later vast wordende) 
sap van soorten van Pterocarptis (mal. angsana^ op Ambon lengoa)^ 
dat als inlandsch geneesmiddel bekend is en aangewend wordt bijv. 
bij keelaandoeningen. Voor korten tijd werd dit sap der nootmuskaat- 
boomen nader onderzocht naar aanleiding van ontvangen monsters 
van ’s Lands Plantentuin. Dit kino-sap vertoonde daarbij de grootste 
overeenkomst met andere kino-soorten van den handel, maar onder- 
scheidde zich van deze door de aanwezigheid van een groot aantal 
zeer kleine kristallen, in hoofdzaak bestaande uit wijnsteenzure 
kalk en magnesia. De aanwezigheid van deze kristallen was reeds door 
Dr. Van Romburgh vermeld ^). Behalve deze eigenaardige kristalletjes 
zag ik in het versche sap ook een aantal, hoewel betrekkelijk weinig 
doodsbeenvormige zetmeelkorrels, zooals die o. a ook uit het melksap 
van Euphorhiaceeën bekend zijn 
Vooral de vruchten, zelfs op bet oogenblik van rijpheid, bevatten 
zeer veel van dit sap ; wanneer men een naald slechts, zonder eenige 
drukking, over de oppervlakte der vrucht beweegt ziet men onmid- 
dellijk op de verwonde plaatsen kleine druppeltjes voor den dag 
komen. Snijdt men den bolster aan, dan loopt het sap er dadelijk 
in groote druppels uit. — 
Een omstandigheid die aan de cultuur van nootmuskaat zeer veel 
en velerlei moeilijkheden in den weg legt is het bestaan van b somen 
van verschillend geslacht. In hoofdzaak vindt men eigenlijk slechts 
twee soorten, van welke de eene slechts mannelijke bloemen (met 
meeldraden) en de andere slechts vrouwelijke bloemen en dus vruchten 
voortbrengt. Intusschen vindt men ook vaak boomen die beide 
soorten bloemen dragen (de bloemen zelve zijn echter steeds één- 
slachtig, dus óf mannelijk óf vrouwelijk) ; dat zijn dan steeds 
1) ScHAER, Pliarmaceutical Journal, 1896, Vol. 57, blz. 117. 
2) Verslag van ’s Lands Plantentuin, 1896, blz, 54. 
