ecu ciiiQwccgs het binnenland in te gaan. Op ongeveer een paar 
uur afstand van de kust werden toen een aantal wilde noteiiboomen 
aangetroffen, terwijl inboorlingen er bezig waren de noten te ver- 
zamelen. De groep van notenboomen gaf den indruk alsof men bier 
een opzettehjken aanplant voor zicli zag, al was deze dan ook vrij 
primitief, en al had deze misschien ook zijn ontstaan slechts te danken 
aan noten die daar ter plaatse toevallig ontkiemd waren en had men 
alleen zorg gedragen dat zij door andere boomen niet al te veel in 
hun groei belemmerd werden. Deze wijze van cultuur zou men 
dus als een eenigszins geciviliseerde boschproduct-winning kunnen 
beschouwen, waardoor zij allengs den vorm van een beginnende 
eigenlijke cultuur gaat aannemen. Bij de komst der Europeanen 
op de Banda-eilanden was het er echter mogelijk niet veel anders 
gesteld. 
Op het eiland Saparoea zijnde, bij de negorij Toehaha (N-kust), 
werd mij bij een aanplant van echte noten ook een boom getoond 
die de papoenoot opleverde. Yan de bijna rijpe vruchten werden 
er eenige door mij verzameld. Yolgens nadere inlichtingen ontvangen 
van den Controleur van Saparoea waren de noten, voor den aanleg 
van dien tuin gebruikt, afkomstig van de negorij Sepa (Z.-kust van 
Ceram, een weinig oostelijk van Amahei), welke nog wel in eenige 
handelsbetrekking met Meuw-Guinea schijnt te staan. Onder de 
van Sepa verkregen noten scliijnt dan toevallig een papoenoot te 
zijn geweest. De aanplant dateert van het jaar 1879, zoodat de 
boom toen ongeveer 18 jaar oud was. 
Behalve de echte en de papoe-noot komen ook nog andere soorten 
in den handel voor, maar niet afzonderlijk, doch steeds als bijmengsel 
,bij de echte noten. Als zoodanig noemt Warburg de reeds boven 
(bij Ternate) besproken ïïalmaheira-noot (afkomstig van Myriatica 
succedanea BI.) en de Batjan-noot (van il/. sioeciosa Warb.). Daar 
deze soorten in aroma veel met de echte noot schijnen overeen te 
komen, is het mogelijk dat zij later eveneens voor cultuur in aanmer- 
king komen. 
