22 
was dus meer dan treurig. Het eerste trachtte men zich wel is 
waar bij geldschieters te verschaffen, maar de hooge rente die zij 
daarvoor moesten opbrengen zou hen toch ten slotte te gronde 
gericht hebben, wanneer niet de Gouverneur van Banda, van 
Boeckholz, omstreeks 1796, besloot de perkeniers uit hun benarden 
finantieelen toestand te redden. Overeenkomstig diens voorstel be- 
sloot toen de Compagnie de op de perken rustende schulden af te 
lossen, de perken voor die bedragen over te nemen, en ze dan weer 
aan de oorspronkelijke eigenaars in bruikleen aftestaan. Daarbij 
werd echter het beding gemaakt dat de perken nooit weder tot 
scbuldverband zouden mogen dienen. 
Nauwelijks waren hierdoor de toestanden weder eenigszins ver- 
beterd, toen in 1815 een orkaan ten tweeden male zware ver- 
woestingen aanrichtte, zoodat de oogst van het daaropvolgende jaar 
slechts een vierde bedroeg, van dien van het voorgaande. Tot 
overmaat van ramp vernielde in 1816 een zware aardbeving de 
pas herstelde perkgebouwen (paggers) terwijl slechts enkele jaren 
later, in 1820, een hevige uitbarsting van den Goenoeng Api alles 
verwoestte wat bij de vorige rampen nog was gespaard gebleven. 
Wederom moest toen het Gouvernement te hulp komen; niet 
alleen werd toen wederom kapitaal verstrekt, maar tevens werd 
in 1824, na het bezoek van Gouverneur-Generaal van de Capellen, 
de verhouding tusschen de perkeniers en het Gouvernement gewij- 
zigd en ten hunnen bate veranderd, zoodat nu de perkeniers in het 
volle en onverdeelde bezit van hun perken kwamen en in het vervolg 
daarmede dus naar welgevallen konden handelen. De verplichte 
cultuur van specerijen en de verkoop aan het Gouvernement, zoo- 
wel als het voltallig houden der perkslaven, bleef hen echter als 
verplichting opgelegd. Wel brachten deze wijzigingen verbeteringen 
aan, en steeg dientengevolge de oogst gaandeweg weder tot do 
vroegere hoogte, maar toch verkeerden omstreeks 1845 de perkeniers 
wederom vry algemeen in de grootste geldverlegenheid. 
Tot op dien tijd hadden zij hunne bewijzen van het recht van eigen- 
dom, dat zij op de perken konden doen gelden, nog altijd niet ontvangen ; 
toen werd er echter toe overgegaan ze aan hen uit te reiken, met het ge- 
volg dat meerderen er spoedig een gretig gebruik van maakten om ze 
