— 12 
wel in als buiten Azië, werd toen die cultuur ter liand genomen ; 
maar met een enkele uitzondering heeft zij slechts in Azië succes 
opgelcverd. 
Wij willen hier in ’t kort de geschiedenis der notencultuur be- 
spreken van die landen waar zij als geslaagd mag beschouwd worden 
en die alzoo voor de wereldproductie van belang zijn of waren, of 
die het mogelijkerwijze later kunnen worden. Warburg geeft een 
nauwkeurig overzicht over alle pogingen die aangewend werden tot 
invoering der notencultuur in verschillende deelen der wereld, en 
behandelt daarbij uitvoerig, behalve de hieronder te bespreken landen, 
ook nog de volgende, in welke de pogingen dus op geen of op 
geen blijvend succes konden wijzen. Die streken zijn: in Afrika: 
Mauritius, Bourbon, Madagascar, Zanzibar, West- Afrika; in Amerika: 
Cayenne, Brazilië, Suriname, St. Vincent, Trinidad, Jamaica, e.'i in 
Azië: Calcutta, het zuidelijk gedeelte van Yoor-Indië en Ceylon. 
De eenige plaats buiten Azië, waar de cultuur van nootmuskaat 
bevredigende resultaten opleverde is het eiland Granada (Kleine 
Antillen). 
De gesteldheid van dit eiland schijnt bijzonder veel met die van 
Banda overeen te komen: het is betrekkelijk klein (hoewel toch 
nog ongeveer 15-maal grooter dan Groot-Banda) vrij dicht bij den 
evenaar gelegen (12® K. B.), met niet te hooge bergen (tot 900 
M.), vulcanischen bodem en met een regenval van gemiddeld 3000 
mM. per jaar. 
Nootmuskaatboomen waren er reeds sedert vele jaren voorhanden 
(waarschijnlijk omstreeks 1802 daarheen overgebracht evenals naar 
de naburige eilanden) maar eerst omstreeks 1874 begon men zich 
met ernst toe te leggen op de cultuur van specerijen en wel van 
nootmuskaat, doch ook van kruidnagelen en van peper, met het gevolg 
dat de uitvoer dier artikelen te samen in 1888 omstreeks 1100 
pikol bedroeg, voor het grootste deel uit nootmuskaat bestaande. 
De plantages liggen er wel is waar vrij hoog, op 1000 en zelfs één 
Planten en zaadpitten kunnen uit de Molukken voor rekening der ondernemers 
worden aangevoerd, wairtoe de Gouverneur der Moluksche eilanden en de 
Resident van Banda aangeschreven zijn behulpzaam te zijn.” 
De notenperken op Banda waren toen nog alle eigendom van het Gouvernement. 
