— 66 — 
lijkmatig verspeld komen te staan te midden der 100 vrouwelijke. 
In de tweede plaats, en dit geldt slechts voor oude tuinen, zou 
men of de overtollige mannetjes kunnen omhakken en op den stomp 
vrouweiyke loten inenten, dan wel misschien alléén vrouwelijke 
hoornen kweeken en op een aantal dezer bv. de helft of een vierde 
deel, hier en daar een mannelyke tak enten. Op deze wijze zouden 
dus eigenlijk een deel der oorspronkelijk éénsiachtige notenboomen 
tot tweeslachtige gemaakt worden, en had men dus in het geheel 
geen mannelijk hoornen meer noodig. 
Of deze methoden uitvoerbaar zijn, en welke ten slotte het meest 
aan te bevelen zou zijn, is onbekend en moet door de praktijk 
uitgemaakt worden, daar dit afhangt van de meerdere zekerheid van 
het welslagen der enten onder de verschillende omstandigheden.-— 
De vorm der mannelijke bloemen, evenals die der vrouwelijke, 
is die van een urn met 3 naar buiten omgeslagen tanden of korte 
slippen. De bloemen zijn ongeveer 5—7 mM. lang; zij hebben een 
vrij dik bloemdek van een bleekgele kleur. 
Door die gelijkenis der bloemen kan men aan de boomen dus niet 
zoo dadelijk zien of zij mannelijk of vrouwelijk zijn; veel gemak- 
kelijker gelukt dit echter aan de bloeiwijze: de vrouwelijke is nl. of 
niet of slechts een enkele maal vertakt, zoodat men nooit meer dan 
1 of 2 vrouwelijke bloemen bijeen vindt; de mannelijke bloeiwijzen 
daarentegen zijn herhaaldelijk vertakt, soms -tot 12 maal toe, en 
brengen dus veel meer bloemen voort. Toch ziet men zelden meer 
dan 2 of 3 mannelijke bloemen tegelijk aan een zelfde trosje en dan 
steeds aan de laatste takjes. Deze mannelijke bloeiwyzen ontwik- 
kelen zich dus blijkbaar geleidelijk. 
De mannelyke bloemen bevatteu, zooals bekend is, een centrale 
gesteelde zuil, welke gevormd wordt door de vergroeiing van een 
aantal meeldraden. In de vrouwelijke bloemen vindt men een vrucht- 
beginsel uit één vruchtblad bestaande, met twee uiterst kleine 
stempeltjes aan den top; het vruchtbeginsel bevat steeds slechts één 
eitje. De vrucht springt bij rijpheid met twee dik-vleezige kleppen 
(de bolster) open, langs een naad die reeds van af den jongsten 
toestand der vrucht zichtbaar is. De vrucht eindigt van onderen 
steeds in een klein hard puntje (de verdroogde stempels) en van 
