67 
daar uit loopen de beide naden, waarlangs de vrucht open zal springen, 
naar de vruclitsteel toe. Daar het harde puntje aan de eene zijde 
dichter bij den vruchtsteel is dan aan de andere, zijn de beide 
naden niet even lang; de kortste is steeds het vroegst zichtbaar, en 
het is ook daar dat het openspringen der vrucht aanvangt. Deze is 
tevens de plaats waar de beide randen van het vruchtblad met elkander 
vergroeid waren, dus de zoogenaamde buiknaad ; de andere heet dan 
de rugnaad. 
De vrouwelijke bloemen welke zich op de boei-boomen ontwikkelen 
zijn deels normaal gebouwd, maar zeer vaak hebben zij een afwijkenden 
bouw doordat zij méér dan één vruchtblad bevatten. Wel zijn deze 
in jongen toestand nog niet onderzocht, maar de eigenaardige bouw 
der vruchten die men zoo zeer algemeen aan de boei-boomen vindt, 
laat zich niet anders verklaren. 
De gewone vrucht, die in twee kleppen open springt, bevat steeds 
maar één enkele noot. 
Nu treft men echter in de notentuinen niet zelden vruchten aan 
die, zooals de naden van buiten reeds aanduiden 4, soms 6 en een 
enkele maal zelfs 8 kleppen vertoonen, welke kleppen dan het halve 
aantal noten omsluiten i). Men heeft hier dus te doen met een 2, 
3 of 4- voudige vrucht, terwijl elk gedeelte, evenals de normale 
vrucht, één noot voortbrengt. De aanwezigheid van het steeds even 
aantal kleppen toont dus aan dat deze vrucht ontstaan moet zijn uit 
een vrouwelijke bloem die nu niet één, maar twee, drie of zelfs 
vier 'vruchtbeginsels bevatte (elk met één eitje); deze zijn door 
wederzijdsche drukking gedeeltelijk met elkander vergroeid, 
doch zóó dat alle vruchtbladhelften bij rijpheid van elkander losla- 
ten '2). ■ Dat de noten, in zulk een samengestelde vrucht be- 
sloten, niet volkomen rond kunnen zijn zooals de gewone noot, is 
1) Oorspronkelijk vindt men in zulke vrucditen steeds half zooveel noten als 
kleppen, doch somtijds blijft een van deze klein, en valt dan bij het openmaken 
niet in het oog. 
2) Een zoodanige vrucht vertoont feitelijk veel overeenkomst met de be- 
kende Srikaya, Anona squamosa (die trouwens tot een aan de ilfyrksif/cacem zeer 
na verwante familie behoort). Elk van de verhevenheden of schubben verte- 
genwoordigt ook hier één vruchtbeginsel, die echter onderling, hoewel niet 
geheel en al, tot één vrucht versmolten zijn. 
