68 - 
duidelijk; zij zijn dan ook steeds aan hun meer of minder afgeplatten 
vorm te herkennen i) Men geeft hen, ook reeds volgens Rum- 
piiius, den naam van tweelingsnoten, pala hakambar. Behalve in 
den vorm verschillen zij echter in niets hoegenaamd van de gewone 
noten, maar toch wordt in den handel zooveel op dezen vorm gelet, 
dat de afgeplatte noten steeds één nummer lager gesorteerd worden 
dan de even groote en even zware ronde noten. 
Warburg (blz. 319) meent dat zoodanige tweelings-noten ontstaan 
zijn uit verschillende eitjes die zich in één zelfde vruchtblad ont- 
wikkeld hebben. 
Daar Warburg blijkbaar nooit een zoodanig saamgestelde vrucht 
met den bolster zag, is het verklaarbaar dat hij tot deze opvatting 
gekomen is; het dubbel aantal kleppen, waaruit de bolster dan 
bestaat, zou hem zeker dadelijk getoond hebben dat men hier met 
een saamgestelde vrucht te doen heeft, dus een die uit méér dan één 
vruchtblad was opgebouwd. Daar het voorkomen van méér dan 
één eitje in een vruchtblad bij de muskaatnoten een zeer groote 
bijzonderheid is, omdat er slechts één eitje aangelegd wordt 
vestigt Warburg nog bepaaldelijk de aandacht op deze tweelings-noten, 
doch voegt er merkwaardigerwijze in een aanteekening nog bij, dat 
een andere abnormaliteit der vruchten zou bestaan in het voorkomen 
van méér dan één vruchtblad in een bloem, „een geval dat zich, 
met het oog op de aan de nootmuskaat verwante plantenfamilies zeer 
goed verwachten laat.” Zulk een geval werd, volgens Warburg 
nog slechts door Blume voor een andere Myristicacee^ nl. Horsfieldia 
laevigata beschreven, maar was voor onze Myristica fragrans nog 
niet bekend. 
Wij zagen nu echter dat integendeel deze afwijking bij de ge- 
wone nootmuskaat zeer algemeen voorkomt, maar dat die gevallen 
1) Eene beschrijving van zulke samengestelde vruchten, met gekleurde 
albeeldingen, verscheen onlangs in een opstel van Dr. J. C. Costerus in de 
))Annales du Jardin Botanique de Buitenzorg, 1898, T. XV, blz. 40-42. 
2) In elk vruchtblad behooren eigenlijk steeds minstens twee eitjes aange- 
legd te zijn, hoewel dan zeer vaak één dezer niet tot ontwikkeling komt. Zoo 
b.v. bij de amandelen, bij welke de zoogen. «philippine” een voorbeeld geeft 
van het geval dat beide eitjes in het eenige vruchtblad tot ontwikkeling ge- 
komen zijn. 
