— 70 — 
yertakte inflorescenties voorkomeD, is het mogelijk dat de pala- 
meraja niet anders zijn dan dergelijke mannelijke inflorescenties, die 
op boei-boomen voorkomende, slechts vrouwelijke in plaats van man- 
nelijke bloemen voortbrachten. Te meer komt my dit waarschijnlijk 
voor, omdat het mij opviel dat op Rhun de mannelijke bloei- 
wijzen der notenboomen zoo bijzonder sterk vertakt waren; ik trof 
er zelfs met 12 zijtakjes aan. 
Pala radja^ Koningsnootjes (op Banda noemde men mij ook den 
naam „oogstnootjes” zonder bekende reden echter) zijn niet anders 
dan buitengewoon kleine, maar geheel normaal gevormde nootjes, die 
dan natuurlijk ook in een kleinere vrucht besloten zijn. Een zoodanig 
nootje, dat ik van Banda medebracht, was slechts 16 mM. lang en 11 
mM. dik, terwijl een gemiddeld groote noot ongeveer 28 bij 22 mM. is ; 
dit nootje is dus ongeveer 7 maal lichter dan een middelsoort noot. 
Volkomen dezelfde verhouding vond Greshoff bij vergelijking van 
het gewicht van 10 gewone muskaatnoten en 10 koningsnoten : de 
eersten wogen droog 10.5 Gr., de laatsten 1.5 Gr., dus eveneens 
juist 7 maal minder (dat die getallen zóó nauwkeurig overeenkomen 
is natuurlijk slechts geheel toevallig). 
y,Pala dominP' noemt men die vruchten, bij welke de foelie 
korter is als gewoonlijk; de draden komen dan niet aan den top 
van den noot samen, maar bedekken niet meer dan of meestal 
2/3 van den noot. Het bovenste deel van den zwarten dop blijft 
dus bloot, hetgeen met den baret van een domine vergeleken 
werd ; van daar de naam. 
De foelie die in verschen toestand gewoonlijk een scharlakenroode 
kleur heeft, is somtijds geheel wit of ten minste zeer licht getint. 
Men noemt zulke vruchten y^pala poetih'^ of blanda''. 
Het zijn bepaalde boomen die deze witte foelie opleveren, en men 
vindt die op Banda o. a. op het perk „Keizerstoren” en evenzoo op 
Rhun. Men zeide mij dat deze boomen van Bourbon ingevoerd waren. 
Wij zagen dat eerste de notenplanten in 1772 naar Bourbon 
gebracht werden. Na dat tijdstip zou die witte variëteit dus op dat 
eiland ontstaan moeten zijn en van daar naar Banda teruggebracht. 
Dit laatste kan intusschen niet juist zijn, aangezien reeds Valentijn 
en Rumpiiius over deze „Hollandsche noten” spreken. 
