71 — 
Deze variëteit moet dus veel ouder zijn, en was misschien reeds 
lang bekend toen wij voor het eerst op Banda kwamen i). 
Hetzelfde geldt blijkbaar eveneens voor de zoogenaamde „pa/a 
kakkerla¥\ bij welke de foelie wit of lichtgespikkeld is. Deze 
was ook reeds een paar eeuwen geleden bekend ; het is natuurlyk niet 
anders als een toevallige variatie in de kleur der foelie, zooals 
men dit o.a. zoo algemeen bij bloemen waarneemt. 
Een laatste afwijkende vorm van noot is de zoogenaamde y,pala 
mentjoerie" (nux fiirum), hetgeen ^dievennoof'^ beteekent, een naam 
wier bedoeling mij vrij duister is. Het is een monstrositeit 
veroorzaakt doordat de harde dop geen gesloten hulsel vormt, maar 
onvolledig is, tengevolge waarvan ook de noot, die bij haar groei 
niet overal denzelfden weerstand ondervindt een onregelmatigen 
vorm aanneemt. Rumphiüs zegt 2) dat deze noten schadelijk zijn, 
omdat zij goede noten aansteken en deze tengevolge daarvan ver- 
molmen, waaruit Warburo de conclusie trekt dat men hier te 
doen heeft met vruchten die reeds in jongen toestand door inséc- 
tenlarven aangevreten werden, en die een deel van den toen nog 
jongen dop vernietigd hebben. Aan een zoodanige geheel rijpen 
„pala mentjoerr^ die ik op Banda met den bolster zag, was echter geen 
beschadiging door insecten waar te nemen; volgens mijne meening 
heeft men dan ook hier eenvoudig met een monstrositeit te doen 
waarbij de dop zich door toevallige omstandigheden niet volledig 
ontwikkelt. De bewering van Bumphius zal dan ook wel meer op 
verhalen dan op onderzoek berust hebben. 
De door mij gevonden noot was goed ontwikkeld van grootte, 
maar eenigszins onregelmatig van vorm. De dop bedekte de noot 
slechts aan de ééne zijde, over ruim ^/g gedeelte, en in dezen cén- 
zijdigen dop was bovendien nog een bijna rond gat van 13 mM. 
middellijn. Eigenlyk vormde de dop dus slechts een gesloten band 
die ongeveer over de top van den noot heenliep; op de smalste 
1 ) Men schijnt in Europa wel eens de meening gekoesterd te hebben dat 
witte foelie uit de roode zou ontstaan tengevolge van het aanvreten van kleine 
dieren. Eén enkele versche noot met witte foelie zou echter dadelijk de 
onjuistheid van deze meening overtuigend aangetoond hebben. 
2) Vergel. Warburg, 1. c., blz. 324. 
