73 — 
Yülgeiis de eerste opvatting, het eerst door Baillon geuit, zou 
de foelie moeten dienen om den bolster tot openspringen te 
brengen. 
Warburg, de voorstander van de andere meening, zegt omtrent 
deze (blz. 311): De arillus (= foelie) heeft ongetwijfeld de functie 
als lokorgaan te dienen. Reeds de prachtig roode kleur moet zo 
in het oog doen vallen, en verder is de smaak van dien aard dat 
vele vogels en vooral duiven daarop belust zijn; dat de foelie ge- 
lijktijdig zou dienen om den bolster te doen openspringen, schijnt 
mij uitgesloten te zijn, .... De vrucht springt blijkbaar slechts 
open als gevolg van uitdroging.” 
Volgens mijne meening echter dient de foelie zoowel als lok- 
middel, alsook tot hulp bij het openspringen der vruchten, hoewel 
niet in den zin als door Baillon bedoeld. 
Omtrent haar functie als lokorgaan, behoeft niet veel gezegd te 
worden. Het algemeen en van ouds bekende feit dat verschillende 
vogels de noot met de foelie inslikken (zie blz. 34) en de noot 
weder onverteerd uitwerpen, zoowel als het hooge voedselgehalte 
van de foelie wijzen er op dat deze inderdaad ten doel heeft de 
vogels aan te lokken en hen tot voedsel te verstrekken. Het daar- 
mede door de natuur beoogde doel is klaarblijkelijk dat de vogels, 
noot en foelie inslikkende, bijdragen tot de verspreiding der noot, 
daar deze soms op verren afstand van de oorspronkelijke plaats wordt 
uitgeworpen. 
Dat er tal van de meest verschillende inrichtingen bij bijna alle 
planten bestaan, die eveneens zoodanige verspreiding der zaden 
ten doel hebben, is algemeen bekend en is dus voor de nootmuskaat 
niets bijzonders. 
Ik meen echter, in tegenstelling met Warburg, te mogen 
aannemen dat de foelie ook bij het openspringen der vruchten een 
zekere, zij het dan ook ondergeschikte rol speelt. Mijne meening 
daaromtrent berust op verschillende waarnemingen en proeven, met 
versch materiaal verricht. Baillon was wel evenzeer diezelfde mee- 
ning toegedaan, doch meende aan de foelie een hoofdrol te moeten toe- 
kennen ; intusschen berustte deze meening uitsluitend op vermoedens. 
1) Adansonia, 1873, T. 11, blz. 329. 
