— le- 
er dacar nog plaats genoeg niet alleen voor het jonge zaad, maar 
evenzeer voor de foelie, die zich nu van af den navel gaat ontwik- 
kelen, om zoo gaandeweg de noot te omhullen. De noot is echter 
reeds betrekkelijk groot, bv. 23 mM. (de vrucht is dan ongeveer 
35 mM. lang) voordat de foelie tot aan den top is gekomen. Doordat 
er dan nog juist ruimte genoeg is, ligt de foelie nog los boven op 
den jongen, witten en geheel zachten dop. 
Bij de verdere ontwikkeling van de vrucht groeien nu alle deelen 
gelijkmatig verder maar allengs gaat het jonge zaad het toch van 
den bolster winnen, zoodat bolster en noot wederzijds een steeds 
grooter wordende drukking op elkander gaan uitoefenen. Hoofd- 
zakelijk blykt dit uit de foelie, die nu niet meer los ligt tusschen 
bolster en dop, maar een weinig in beiden ingedrukt is. Tusschen 
de verschillende reepen, waaruit de foelie bestaat, vindt men dan 
nog kleine luchtruimten, maar bij verderen groei verdwijnen ook 
deze, daar bolster en dop ze langzamerhand opvullen, zoodat einde- 
lijk de foelie geheel tusschen den bolster en de noot beklemd 
geraakt. Als de vrucht nog geen 20 mM. lang is, ligt de foelie 
nog geheel vrij, maar bij een lengte der vrucht van 30 mM. ongeveer, 
zijn de reepen van weerszijden geheel door den dop en den bolster 
ingesloten. 
Bij verderen groei gaat het jonge zaad steeds meer ruimte ver- 
langen. Daat het zaad echter van alle kanten nauw omsloten wordt 
door den bolster, die te dik is (bv. reeds 10 mM.) om te bersten, 
zoo is het ontstaan van een spanning het gevolg van dezen onge- 
lijkmatigen groei. Deze spanning uit zich, zoolang de jonge vrucht 
nog in zijn geheel is, slechts door wederzijdsche samenpersing der 
weefsels, in de eerste plaats van de foelie natuurlijk, maar eveneens 
en niet minder, van den bolster en ook van de noot. 
Van het bestaan van een zoodanige spanning blijkt niets zoolang de 
vrucht ongeschonden is maar zij vertoont zich zoodra men haar 
opensnijdt. 
Neemt men bijvoorbeeld een vrucht die ongeveer 30 mM. lang 
is, of langer (want hoe ouder de vrucht hoe aanzienlijker de span- 
ning), en men snijdt die met een scherp mes in eens midden door, 
hetzij overlangs of dwars, dan ziet men kort daarna aan beide helften 
