— 79 - 
men nu weet dat de scheur die de beide kleppen van elkander 
gaat scheiden, steeds van binnen af begint, dan blijkt daaruit reeds 
van hoeveel belang een op die wijze werkende kracht voor het 
openspringen der vrucht is. 
De derde kracht gaat uit van een zeer bepaald, klein gedeelte 
van het weefsel van den bolster, dat ik het „zwelweefsel” zou 
willen noemen. Deze kracht treedt eerst op bij het ouder worden 
der vruchten (als zij bijv. ongeveer 40 mM, lang zijn) en neemt 
eerst langzaam, dan veel sneller toe tot het oogenblik van open- 
springen gekomen is. Dit zwelweefsel vormt ongeveer een ronde 
schijf, gelegen onmiddellijk boven de noot, en in wier midden zich de 
navel bevindt; in de rijpe vrucht heeft deze schijf een diameter 
van ib 12 mM., bij een dikte van2— 3mM. Deze afmetingen zijn 
natuurlijk bij elke vrucht verschillend en bovendien niet nauw- 
keurig te bepalen daar het zwelweefsel, vooral ter zijde, ongemerkt 
in het weefsel van den bolster overgaat. 
Naarmate de rijpheid der vrucht nadert tracht dit zwelweefsel 
zich uit te zetten. Als gevolg daarvan oefent het een drukking 
uit op de twee helften van den bolster, die zij van elkander wil 
dringen, en op de noot die zij naar beneden tracht te drukken. Beide 
drukkingen trachten dus het openen der vrucht te bevorderen. 
Deze werking en in hoofdzaak de eerste ziet men duidelijk, wan- 
neer men den bolster van een bijna rijpe vrucht langs de naden 
geheel open snijdt en de noot er uit neemt. Legt men dan de 
kleppen aan het boveneinde weer op elkander, dan blijven zij van 
onderen wijken, en wel des te meer, naarmate de vrucht ouder is. 
Reeds opengesprongen vruchten vertoonen hetzelfde : neemt men bij 
een dezer de noot weg, en legt de boveneinden der kleppen op 
elkander, zoo gaapt de spleet zelfs zeer wijd, bv. 18 mM. 
Daar het zwelweefsel alléén uitgroeit, moet het het daarboven lig- 
gende gedeelte van het bolsterweefsel doen scheuren. 
Dit geschiedt dan ook bij het normaal openspringen ; daarvoor is 
echter niet veel kracht noodig, omdat juist op die plaats het weefsel 
zeer los gebouwd is; men herkent het op doorsnede gemakkelijk aan 
de witte kleur, hetgeen wijst op groote luchthoudende ruimten 
tusschen de cellen en dus op een zwak celverband. 
