— 82 — 
De volkscultuur der nootmuskaat wordt door het volgende ge- 
kenmerkt : 
de aanplant bestaat óf uit een betrekkelijk gering aantal 
boomen, die dan op de erven aangeplant zijn, dan wel deze beslaat 
kleinere of grootere plekken gronds, in de nabijheid der kampongs 
gelegen ’); 
2° de werkzaamheden ten bate van den aanplant zijn tot een 
minimum gereduceerd en meestal bepaalt alle moeite zich tot het 
verzamelen der rijpe noten. Zorg aan het verzamelde product wordt 
er niet besteed en dit wordt bij kleine partijen ter plaatse aan opkoo- 
pers van de hand gedaan. 
Al ontvangen de inlanders op die wijze minder geld voor hun 
product, dan zij er bij zorgvuldige behandeling voor zouden kunnen 
bedingen, hetgeen de notencultuur hen thans opbrengt, is uitsluitend 
zuivere winst. Zij hebben toch niet alleen niet het minste aan 
aanplant of bereiding ten koste te leggen, maar zelfs vordert deze 
van hen geen arbeid of tijd. 
Onder zoodanige omstandigheden kan men eigenlijk niet van eene 
cultuur spreken ; groeiden de notenboomen niet op de erven of bij 
de negorij, maar in het bosch in de buurt, dan zou men terecht 
van een zuivere boschproductwinning kunnen spreken ; verscheidene 
boschproducten vereischen zelfs veel meer arbeid en zorg dan bij 
de volkscultuur aan de nootmuskaat besteed wordt. 
Nadat na 1839 van Regeeringswege de toestemming en hulp 
verleend werd tot het overbrengen van nootmuskaatplanten van 
Banda en Amboina naar de overige eilanden van onzen Archipel, 
begon die cultuur zich meer en meer te verspreiden en toen werd 
zij ook in de MinaJiassa ingevoerd. In het eerst ook daar uitsluitend 
Europeesche cultuur, was het tengevolge van den aandrang van 
Resident Jansen (1854—60) dat zij ook gaandeweg bij de negorij- 
lieden ingang vond. 
De proef slaagde reeds dadelijk uitstekend; de zoo uitermate 
1) Ook lieel't men wel grootere tuinen, die dan aan inlandsche lioofden toebe- 
hooren; liier begint de cidtiuir dan meer o]) die der Enropeesebe ondernemingen 
te gel ij’ ken. 
Zie noot blz. 11, 
