— 107 
ligt dan de rand (fig. 2, PI. T). Het afsterven van het onderliggend 
weefsel is de oorzaak van die inzinking. 
Somtijds ziet men op een vrucht slechts één zoodanige vlek, doch 
vaak vindt men er meerdere, hoewel hun aantal toch steeds vrij gering 
blijft. Elke vlek ontwikkelt zich geheel zelfstandig ; komen er een 
paar te dicht opeen, zoo loopen zij aan de randen samen, maar toch 
blijft de versmelting uit meer dan één vlek steeds duidelijk zichtbaar. 
Wegens de zwarte kleur der aangetaste plaatsen geeft men op Banda 
aan deze vlekken ook wel den uaam van „èoèa” en de aangetaste 
vrucht noemt men dan ^pala hoha'\ omdat de vlekken eenige gelij- 
kenis zouden vertonnen met de zwarte vlekken die de zoogenaam- 
de spaansche pokken {hoha) op de menschelijke huid doet ontstaan. 
De vlekken kan men overal op den bolster aantreffen, zoowel 
dicht bij den steel als ook geheel onderaan; maar zij komen toch 
meestal aan de onderste helft voor, ongeveer als in onze figuur 1 
(PI. I). Wij zullen spoedig zien dat over het algemeen die plaats dan 
ook de meest gunstige omstandigheden voor hun ontwikkeling biedt. 
Hoewel de meeste wit opengesprongen vruchten zulke vlekken 
vertonnen, vindt men er echter ook waar op den bolster niets van 
een zwarte vlek te zien is. Daarom ontbreekt de schimmel echter 
nog niet, maar haar aanwezigheid verraadt zich dan door niets 
anders dan óf door een plaatselijke verkleuring tot een iets donker- 
der groen, dan wel door een paar korte rimpels in de opperhuid, zonder 
eenige kleursverandering. Snijdt men dan echter den bolster door, 
dan ziet men dat het onderliggende weefsel niet zoo gaaf is als 
de opperhuid, daar het bruin of zelfs tot zwart toe gekleurd, en 
dus afgestorven is. 
Somtijds vindt men zulke beginnende vlekken vrij algemeen Zoo 
liet ik mij bijvoorbeeld, in den notentuin op Glroot-Sangi zijnde, 
door de plukkers 50 wit opengesprongen vruchten brengen, direct van 
de boomen ; 27 daarvan vertoonden groote zwarte vlekken als gewoon, 
maar op de overige 23 ontbraken deze. 
Bij het doorsnijden van de bolsters zag men toen echter bij 22 
dezer dat het inwendige weefsel plaatselijk bruin, tot zwart toe 
gekleurd was, welke verkleuring vaak tot aan den binnenwand van 
den bolster doorging. Slechts bij één dier 50 vruchten was de bolster 
