— 114 — 
zeer jeugdig stadium; dan zijn noot en foelie nog geheel wit, en is 
dan een ^lièrang moeda'\ Tusschen deze beide uitersten liggen alle 
overgangen. 
liet laat zich nu ook gemakkelijk verklaren, waarom de zieke 
vruchten steeds vrij groot zijn, ruim half volwassen, alvorens zij open- 
springen. Wij zagen toch vroeger dat eerst wanneer een noot meer 
dan halfvolwassen is (bv. 30 mM. lang, terwijl een normale vrucht 
gemiddeld 55 niM. lang wordt), er eenig begin van spanning 
ontstaat tusschen noot en bolster en vóór dien kan de noot dus niet 
tot openspringen gebracht worden. 
De gevolgen van deze oorzaak der groeivertraging (door deze schim- 
mel) zijn natuurlijk geheel dezelfde als die van elke andere aanleiding 
der vertraging. Hetzelfde geldt dus evenzeer voor andere schimmels 
die zich in den bolster ontwikkelen ; wij komen hierop spoedig in dit 
Hoofdstuk nog terug. En zoo zullen wij verder zien dat bij de zoogen. 
„boeka massac/^ de bolster sterft terwijl de vrucht nog aan den boom 
hangt; met het afsterven houdt dan niet alleen alle groei op maar 
bovendien krimpt het bolsterweefsel daarbij zelfs in (zooals trouwens 
alle groeiende weefsels doen bij het sterven), en daar de noot in 
leven blijft en dus niet krimpt, moet de bolster splijten. 
Yan eenige werking der drie andere krachten, die bij het normaal 
openspringen nog medewerken, is bij kèrang moeda geen sprake. 
Hoogstens mag de kromming van den bolster eenigen invloed hebben, 
maar ook deze is uiterst gering, zooals trouwens begrijpelijk is 
wanneer men zich herinnert dat deze ook normaal eerst later optreedt 
als de drukking tusschen noot en bolster. Zwelweefsel en foelie 
groeien niet gedurende en na het onrijp opengaan ; het eerste blijkt 
reeds daaruit dat, wanneer men uit een kèrang moeda de noot ver- 
wijdert, men de beide kleppen geheel op elkander kan leggen, iets 
wat bij rijpe vruchten onmogelijk is wegens de uitzetting van het 
zwelweefsel. Bij kèrang toewaJi helpt het zwelweefsel somtijds een 
weinig mede, doch groei van de foelie vindt er niet plaats. 
Daarom ook springt een onrijpe vrucht nooit zoover open als een 
rijpe, en valt de onrijpe noot evenmin ooit uit den bolster ; de wit- 
opengesprongen vrucht blijft dus aan den boom hangen tot zij in 
haar geheel afvalt. 
