149 
op deze laatste plaats dat ik eens een vruclitlichaam zag. De ver- 
woesting die de schimmel hier aanrichtte was gelijk aan die bij 
de nootmuskaatboomen. 
Aangezien de draden alléén geen voldoende kenmerk opleveren tot 
het bepalen van de soort waartoe de schimmel behoort, is het niet 
mogelijk haar een naam te geven. Naar de vruchtlichamen te oor- 
deelen, die ik eenmaal toevallig zag maar toen niet nader onderzocht, 
moet de schimmel behooren tot de groote groep der kernzwammen 
{Pyrenomyceten)^ en wel waarschijnlijk tot het geslacht Xylaria of 
een der aanverwanten. 
De schimmels die tot deze groepen behooren vormen gewoonlijk 
aan de vaak sterk vertakte vruchtlichamen, over de geheele opper- 
vlakte eerst een enorm groot aantal conidiën. Wanneer deze op 
een geschikte plaats kiemen, en hiertoe is wederom alléén maar een 
weinig water noodig, dan kunnen zij zich tot een nieuwe schimmel- 
plant ontwikkelen. Wanneer de vorming der conidiën afgeloopen 
is, ontstaat binnen in die lichamen een groot aantal kleine vruch- 
tjes, die elk wederom zeer vele sporen voortbrengen. Deze kunnen 
dan elk voor zich, evenals de conidiën, wederom een nieuwe draad 
vormen en zoo een nieuwen boom aantasten. 
Daar deze vruchtlichamen echter blijkbaar zeer zelden voorkomen, 
zoo moet de verspreiding wel in hoofdzaak plaats hebben door 
het overkruipen van de bladeren en takken van den eenen boom 
op die van den naburigen wanneer die den eersten aanraakt. Dat 
de verspreiding inderdaad veelvuldig op die wijze plaats heeft, is 
voor iedereen die de ziekte in de tuinen waarneemt overtuigend 
te zien. 
Een der eerste levensvoorwaarden voor haar ontwikkeling is, 
evenals trouwens voor alle schimmels, een vochtige lucht want 
anders zouden de spinnewebachtige draden, die men aan den onder- 
kant der bladeren vindt, spoedig door uitdrogen te gronde gaan. 
Men vindt haar dan ook het meest in de dicht beplante tuinen, 
of op die plaatsen van den aanplant waar de bodem lang vochtig 
blijft. Daarom ook loopen de draden steeds langs den onderkant van 
de takken, omdat deze het langst vochtig blijft en nooit door de 
zon getroffen wordt; daarom evenzeer maakt de schimmel in den 
