— 153 — 
dan ontwikkelt zich een dunne zwarte draad (uit een groep van 
een aantal schimmeldraden bestaande) die loodrecht op de oppervlakte 
van het blad omhoog groeit. Eerst staat de draad nog rechtop, maar 
later kromt zij zich door eigen gewicht door dat zij steeds verder 
doorgroeit. Komt de draad in aanraking met een blad, dan ver- 
breedt de bundel zich tot een soort van kussentje (zuignapje) dat 
1 en 2 mM. groot is en van boven een licht bruine kleur heeft. 
Van uit deze kussentjes dringen schimmeldraden in het weefsel van 
het blad in, en vinden daar wederom een bron van voedsel, waar- 
door zij weder verder kunnen groeien. Dikwijls gaan zij dan 
een eindweegs langs de oppervlakte van het blad, vormen hier en 
daar weer een kussentje, maar aan den rand gekomen groeien zij 
vrij verder, tot zij wederom met een ander blad in aanraking komen 
en zich daaraan vasthechten. 
Alle bladeren waarop de schimmel de bedoelde kussentjes vormen, 
sterven gaandeweg af en zijn alle bladeren van een tak dood, zoo 
sterft deze eveneens. Ook hier vallen de bladeren echter niet op 
den grond, daar zij door de vrij stevige schimmeldraden bijeen ge- 
houden worden. Zóó vergaan de bladeren allengs en zijn alzoo 
reeds van verre een gemakkelijke aanwijzing van de plaatsen waar 
de schimmel zich ophoudt. 
In haar uitwerking heeft de henang hitain dus zeer veel overeen- 
komst met de henang poetih^ en evenzoo kan zij op geheel dezelfde 
wijze als deze bestreden worden (behalve dat men de aangetaste 
takken niet tot aan den stam toe behoeft af te hakken) en zeker met 
niet minder succes. 
De henang hitain komt veel zeldzamer voor dan die witte draad- 
schimmel. In de Minahassa zag ik haar slechts in enkele tuinen, en 
dan slechts op enkele plekken. Op Siauw komt zij niet voor en ook 
op Groot-Sangi zag ik ze niet. Op Banda daarentegen is zij aan- 
wezig, maar toch eveneens in geringe mate. In de tuinen welke 
ik op Ambon bezocht kwam zij meer voor ; vooral in de vochtigste, 
dichtst beplante gedeelten. 
Over het algemeen genomen is deze ziekte dus van weinig betce- 
kenis en behoeft dus bij eenig toezicht niet de minste bezorgdheid 
te baren. 
