- 162 — 
waarschijnlijk eveneens tot het geslacht Br uchus of tot een Yevwante 
daarvan zal blijken te behooren. i) 
Deze kevers leven echter niet alleen in de versche, pas afgeval- 
len noten, maar eveneens in de droge noten die in de pakhuizen 
bewaard worden, en het is zelfs juist daar dat zij de grootste ver- 
woestingen aanrichten door dat zij van de eene noot in de ande- 
re overgaan. Hoe gemakkelijk zij in de pakhuizen kunnen komen 
blijkt uit het voorgaande: enkele uit de tuinen opgeraapte noten 
zijn voldoende om elke bergruimte er mede te besmetten. 
Het was blijkbaar om het aanstekeu der noten door deze kever- 
tjes tegen te gaan, dat reeds zeer vroeg de methode van het kalken 
ingevoerd werd. Wel werd de meening geopperd dat men er tevens 
de bedoeling mede had de kiemkracht der noten op te heffen, maar 
daar deze toch reeds volkomen bij het drogen verloren gaat, kon 
dit niet de eigenlijke reden zijn. 
Niet zelden is er echter twijfeld geopperd of het kalken wel van 
eenige waarde was, en of men daarbij niet veeleer te maken had met 
een handelsusance zonder verder doel ^). Tschirch heeft intusschen 
onlangs getracht langs proefondervindelijken weg uit te maken of 
gekalkte noten beter bestand zijn tegen de aanvallen van zoodanige 
kevertjes, die vaak ook in Europa groote schade aanbrengen aan in de 
pakhuizen liggende voorraden, bijv. van erwten, boonen, enz. Daartoe 
bracht hij een aantal gekalkte en evenveel ongekalkte noten elk in 
een flesch met eenzelfde aantal van genoemde kevertjes in verschil- 
lende ontwikkelingstoestanden ; daarna werden de flesschen gesloten. 
Na 6 maanden waren alle ongekalkte noten geheel opgegeten, en 
bleef er slechts een dikke laag poeder over ; de gekalkte daarentegen 
waren alle volkomen gaaf, en slechts één noot was op één plaats 
b Volgens Hart (zie Ridley, l.c. blz. 112) werden in de noten, die te Trini 
dad voor de Europeesche markt bereid werden, de volgende kevertjes gevonden ; 
Trogosita Mauritanica, Tribolium f'errugineum^ benevens Carpophiius, Loemo- 
phlacus, Ilypothemenus en Lasioderma-soorten. De twee eersten waren mis- 
schien de meest schadelijke; intusschen is het niet zeker dat onder deze soorten 
ook het noten-boorkevertje van Menado en Banda behoort. 
2) Vergelijk o. a Teysmann, Reis in de Molukken in 1860, blz. 6. 
3) Schweizerische Wochenschrift fur Chemie und Pharmacie, 1898, pag. 21 
(naar een Referaat in het Pharmaceutisch Weekblad, 5 Maart 1898), 
