— 178 — 
het drogen een gewichtsverlies van ongeveer ^/g van het oorspron- 
kelijke gewicht. 
Zijn de noten gedroogd, dan zijn zij tevens gereed wanneer men 
ze in den dop verkoopen wil; slechts moeten zij dan nog een nauw- 
keuriger sorteering ondergaan, vooral naar de grootte. Enkele per- 
ken verzenden inderdaad hun noten in den dop, die dan veelal 
hun weg vinden naar Singapore; het meerendeel bereidt echter zijn 
oogst voor de Europeesche markt, en deze moet dan nog eerst 
eenige bewerkingen ondergaan. 
De noten worden na het drogen niet onmiddellijk verder behan- 
deld ; van de rookzolders komende worden zij nl. in zakken gestort 
en daarna op een droge plaats, bv. in de onderverdieping van het 
notenkombuis, bewaard tot er een groote partij bijeen is. De verdere 
behandeling geschiedt dan of op de perken zelve, dan wel in de 
magazijnen van een der beide handelshuizen die op Banda de export- 
en andere zaken van verschillende perken beheeren. — 
Het bevrijden van de noot uit den dop wordt „ genaamd. 
De bewerking bestaat eenvoudig daarin dat de noten één voor één met 
een plat stuk hout een slag krijgen die den dop geheel doet barsten 
en de noot bevrijdt. De eenige handigheid daarbij vereischt is dus zóó 
te slaan dat de dop met één slag geheel splijt, zonder dat de noot be- 
schadigd wordt. Hoe meer dus de noten los in den dop liggen (dus zoo- 
genaamd „rammelen”) des te minder is de kans op beschadiging. Dit 
„rammelen” wordt nu vooral bij langzaam drogen verkregen. 
De harde doppen, die bijna de helft wegen van de droge onge- 
klopte noot, worden weggeworpen ; bij het eventueele gebruik in 
latere tijden van nieuwerwetsche machines voor het drogen der noten, 
zouden deze doppen uitstekend als brandstof kunnen dienen, evenals 
men in de groote koffiepellerijen op Java wel de hoornschil bezigt, om 
de machineriën van het geheele etablissement te drijven. Teysmaxn 
(l.c. blz. 7) meent te moeten aanraden de noten in den dop naar Europa 
te zenden, daar dit voordeeliger zou wezen. Deze meening hangt 
echter samen met zijn veroordeeling van het kalken der noten, als 
zijnde geheel onnoodig. Wij komen op het onjuiste van deze veroor- 
deeling terug, maar daarmede vervalt dan tevens zijn hoofdargument 
voor het niet kloppen der noten. 
