— 179 — 
Zijn de noten geklopt dan moeten zij gesorteerd worden. Bij het 
sorteeren wordt er in de eerste plaats op gelet of de noten glad en gaaf 
of gerimpeld, dan wel defect, gebroken of aangestoken zijn. De 
eerste vormen de gave, vroeger ook wel „vette noten” genoemd, de 
tweede de „gerimpelde”, de derde de „rompen”. 
De gave noten worden vervolgens verder gesorteerd naar het stuktal 
per pond (| K°). Dit geschiedt meestal met behulp van groote zeven 
met gaten van bepaalde grootten ; een enkele maal geschiedt het 
op het oog en uit de hand. De grootste bekende noten zijn die van 
ongeveer 60 stuks in een pond; maar deze zijn zeldzaam. Noten 
1® soort tellen gewoonlijk 75 per pond, en verder de volgende soorten 
met opklimmende stuktallen. Van de allerkleinsten gaan er 190 tot 
250 stuks in een pond; ook deze laatsten echter vrij zeldzaam, ten 
minste in groote hoeveelheid, maar het eiland Rhun is juist bekend 
om zijn kleine noten (vergelijk blz. 126). Na het zeven worden de 
noten nog nagezien om er de te groote en de te kleine uit te halen, 
maar ook om de „dubbele” of „tweeling noten” {pala hakamhar^ 
vergelijk blz. 68), die aan de eene zijnde afgeplat zijn, te verwijderen 
daar deze wegens hun niet zuiver ronden vorm één nummer lager 
geclassificeerd worden. 
De gerimpelde noten worden verdeeld in „iets gerimpeld” en „zwaar 
of grof gerimpeld”; wij zagen vroeger dat de eerste hoofdzakelijk van 
kèrayig toeivali^ en de tweede van kèrang afkomstig is. 
De „rompen” worden niet verder gesorteerd. 
Na het sorteeren worden de noten gekalkt^ elke soort natuurlijk 
afzonderlijk, doch ook dit geschiedt eerst als er grootere partijen 
bijeen zijn. 
Men vindt drie methoden van kalken beschreven : 
1® het droge kalken waarbij de noten met versche, fijn gezeefde, 
droge kalk tusschen de handen gewreven worden; deze methode 
schijnt vroeger veel in Singapore en op Sumatra in gebruik geweest 
te zijn. (Warburg, blz. 457). 
Ridley (1. c., blz. 111) geeft op dat deze ook de nog thans gebruike- 
lijke methode in Singapore is, er bij voegende dat de ïïollandsche 
methode van het natte kalken „thans door de meeste exporteurs 
veroordeeld wordt”. 
