— 211 
De prijs der noten steeg van November 1886 tot Maart 1888 vry 
geregeld van f 60. — tot f 85. — per pikol, om daarna bijna steeds 
dalende in December 1895 te komen op f 57. — dus ongeveer de 
prijs van November 1886. In 1896 daalde de prijs snel verder en 
bereikte in het begin van 1897 haar allerlaagste punt nl. f 33.—; 
daarna was echter eenige verbetering waar te nemen, die echter ten 
deele slechts van tijdelijken aard was, want aan het einde van het 
jaar was de prijs weer eenigszins achteruitgegaan. 
Over 1897 vindt men ook de waarde der Siauw-noten te Menado 
opgegeven; deze is zooals men ziet aanzienlijk hooger dan van die 
van de Minahassa, en wel geregeld ƒ 12. — per pikol, dus ongeveer 
Vs van de tegenwoordige prijs der Menado-noot. Het gering ge- 
halte der Siauw-partijen aan gerimpelde noten en rompen (vergelijk 
blz. 121 ) is daarvan de oorzaak. 
De prijzen der foelie bleven evenmin constant. De matige prijs 
van ƒ 65. — p. p. in November 1886 steeg in 3 jaar langzamerhand 
tot 2^/2 maal dat bedrag (ƒ 160. — ) om dan gaandeweg weer te dalen 
tot f 75. — in het voorjaar 1897, uitgezonderd een tijdelijke ver- 
betering (tot f 95. — ) van midden 1895 tot midden 1896. Einde 
1897 toonde weer een rijzing tot / 87.50, welke echter, naar het 
schijnt, eenigszins als fancy-prijs beschouwd wordt. — 
Van uit onze Overzeesche Bezittingen worden de specerijen in 
hoofdzaak naar Europa verscheept. Was gedurende het monopolie 
de wereldmarkt uit den aard der zaak in Nederland gevestigd, ook 
later is zij dat gebleveu. Ongeveer ^3 van de wereldproductie 
komt ook thans nog in Amsterdam en Rotterdam aan de markt. Van 
het overblijvende ^/s gedeelte gaat de grootste helft naar 
en Londen krijgt de rest. 
Zijn de noten en foelie ten slotte in Europa aangekomen, dan 
gaan zij door de handen van een der makelaars in specerijen, alyorens 
in het groot te worden verkocht. 
Tijdens de verplichte levering van het geheele Banda-product aan 
het Gouvernement (dus tot 1872) was de Nederlandsche Handel-"' 
Maatschappij de aangewezen hoofd-importeur van de specerijen. 
Nadat echter de cultuur vrijgegeven was, ging de import over op 
de Nederlandsch-Indische Handelsbank (van 1872 1887), terwijl 
