— 214 ~ 
De gewone prijzen der noten hebben steeds betrekking op „ge- 
wone 1® soort, van 110 tot 115 stuks per K®”, dus evenals men 
op de koffiemarkt steeds rekent naar de prijs van „goed ordinair”. 
Bij de sorteering der foelie onderscheidde men oudtijds drie soorten 
(vergelijk blz. 182) nl. klimfoelie, raapfoelie, en gruis. Later verviel 
echter het onderscheid tusschen de beide eersten, en sprak men 
slechts van goede foelie en „gruis foelie”. In 1862 betaalde het 
Gouvernement die met 39 en 19 cent per ^/j K®. 
Thans wordt er bij het sorteeren der foelie, dat steeds in hoofd- 
zaak aan de Europeesche markt schijnt te geschieden, in de eerste 
plaats op gelet of elke foelie nog in zijn geheel, dan wel gebroken 
is. De gave foelie „bladen” wordt dan op kleur gesorteerd, naar 
mate zij meer of minder egaal blank van tint is, dan wel bont of met 
zwarte vlekken. Zij worden gemerkt met de letters C, D, E, F 
en G. Intusschen komen deze merken niet alle aan de markt. De 
Heer Westermann schreef mij daaromtrent het volgende: 
„De foelie schijnt op Banda niet meer zóó behandeld te worden 
als tijdens de Gouvernements-cultuur, althans van foelie Lt, C en D 
is geen sprake meer; slechts nu en dan een enkele pakking welke 
nog Lt. E kan worden genoemd, maar overigens is de massa L*. F, 
en is er een sorteering die Lb G wordt genoemd en welke onder 
het Gouvernement nimmer voorkwam; voorts het uitzeefsel dat 
gruis genoemd wordt”. 
Uit een bijgevoegd staatje bleek verder dat foelie Lt. C. het laatst 
aan de markt kwam in 1857 ; sedert, tot 1872, werd uitsluitend 
Lt. D. en E. aangeboden en slechts in 1867 voor het eerst één 
partijtje Lt. F, doch later weer niet meer. Maar thans bestaan de 
partijen uitsluitend uit de letters E. en F., benevens de allerminste 
qualiteit Lb G, en ten slotte het „gruis”. 
De herkomst van de foelie schijnt alleen door bijvoeging van den 
naam aangegeven te worden, zonder dat er verschil in sortee- 
rings-merken bestaat. — 
De wereldproductie van noot en foelie is in den loop der tijden 
enorm vooruitgegaan. Langen tijd, tot omstreeks 1817, was Banda 
de eenige plaats van herkomst, en in die tijden is de productie wel aan 
sterke schommelingen onderhevig geweest, maar vertoonde zij toch geen 
