— 218 
De prijzen die voor noot en foelie op de Europeesche markten 
besteed werden, vertoonden in den loop der jaren herhaalde en sterke 
schommelingen. Met betrekking tot de prijzen die in vroeger eeuwen 
voor deze, toen zoo buitengewoon gezochte specerijen betaald werden, 
kan ik niet beter doen dan verwijzen naar de nauwkeurige opgaven 
die Warburg daaromtrent verschaft, en die ontleend zijn aan de 
meest verschillende bronnen. 
Hier interesseert ons het meest de gang dier prijzen in de laatste 
halve eeuw, vooral met het oog op de vraag wat in de naaste toe- 
komst van de markt te verwachten is. 
Het beste overzicht over dien prijsloop geven de graphische voor- 
stellingen op PI. III en lY, vooral omdat men daar tevens vindt de 
lijnen die de wereldproductie (gemiddeld genomen telkens over een 
tiental jaren) en de voorraden aangeven, welke beide factoren te sa- 
men dus het aanbod op de markt vertegenwoordigen. Daar het ver- 
bruik van specerijen in het algemeen vrij constant is, en (wat hoofd- 
zaak is bij den prijsloop) dit niet, zooals bij andere genotmiddelen, 
met het dalen der waarde toeneemt, zoo wordt de markt bijna uit- 
sluitend door dit aanbod beheerscht. 
In hoofdtrekken kan men nu uit bedoelde graphische voorstel- 
lingen het volgende leeren : 
Nootmuskaat, (vergelijk Plaat III). 
Productie ^) : 
De totale productie, die tot op 1817 uitsluitend van de Banda- 
eilanden afkomstig was, bedroeg in de jaren 1634— 1777 gemiddeld 
4500 pikol (noten zonder dop). Door den orkaan van 1778, die bijna 
alle notenboomen vernietigde, daalde de opbrengst in eens zóó aan- 
zienlijk dat van 1778 — 1804 de oogst gemiddeld slechts 560 pikol 
bedroeg (in 1778 was deze zelfs slechts 240 pikol). Eerst na 1804 
steeg de productie weer tot op ongeveer het oude bedrag, en bleef 
gemiddeld zóó tot op 1839. 
Het volgende tiental jaren (1840 — 1849) vertoonde daarentegen 
1) Deze cijfers, die de totale productie aangeven, zijn ontleend aan Warburg 
(1. c., blz. 261 — 267) en zijn dus dezelfde als die in de bovenstaande tabel (blz. 217) 
voorkomen. 
