— 223 ^ 
nadien, doet de prijs wederom snel en constant dalen. Slechts nu 
in de laatste jaren de voorraad weinig verandert, gaat de prijs iets 
omhoog. — 
De verhouding tusschen de prijzen van nootmuskaat en foelie, 
is ook in den loop der tijden zeer gewijzigd. Warburg (blz. 520) 
heeft deze verhoudingen berekend. In de 16^^® eeuw, dus toen de 
aan voeren wat grooter en geregelder waren geworden dan vroeger, werd 
de foelie 3 tot 4 maal hooger geschat dan de nootmuskaat. Yan af 
dien tijd daalde dit verhoudingscijfer echter voortdurend, hoewel 
langzaam, totdat de prijzen van beiden omstreeks het midden van deze 
eeuw ongeveer gelijk waren; en zoo is het ook thans nog. Slechts 
in 1866 echter had een rijzing plaats die enkele jaren aanhield, 
zoodat in 1872 de foelie zelfs 1.8 maal grooter waarde had dan de 
nootmuskaat. Deze was echter van korten duur, daar de prijzen in 1875 
reeds weder gelijk waren. 
Wij zagen boven, en de graphische voorstellingen wijzen het ten 
duidelijkste aan, dat de prijzen van noot en foelie een voortdurende 
en sterke daling ondergingen ; slechts de foelie toonde in het laatste 
jaar een kleine neiging tot verbetering. i, 
Nog in geen enkel jaar sedert de vrijlating der cultuur op Banda 
(1872) waren de prijzen zóó laag, want de vorige minimum-prijs in 
1885 was voor noot nog 1| maal hooger dan die van thans. Bovendien 
was dit een plotselinge daling, die door een even snelle stijging 
gevolgd werd. 
Thans echter zijn de prijzen sedert meerdere jaren onophoudelijk 
dalende, blijkbaar onder den invloed der steeds snel toenemende voor- 
raden, vooral van de noten en die zijn toch de voornaamsten, daar zij 
voor het product der tuinen uitmaken. De vraag ligt nu dus* 
voor de hand wat de naaste toekomst ons zal brengen. 
‘"Bij andere artikelen neemt bij afnemende prijzen de vraag vaak 
zeer sterk toe, en wordt zoo het verlies, dat anders geleden zou worden, 
gecompenseerd. In tegenstelling daarmede houdt het verbruik van 
noot en foelie geen of nauwlijks eenige rekening met de kostprijs, 
want het verbruik blijft constant of stijgt slechts in uiterst gerin- 
ge mate, nl. niet veel meer als de toename der bevolking in de 
