40 
bacteriën of hunne sporen te midden van het protoplasma der cellen 
te herkennen, berust op het aanwenden van een zoodanige kleurings- 
methode (met behulp van een der zeer talrijke anilinekleuren) door 
welke wel de bacteriën, maar niet het celplasma of de celkern ge- 
kleurd wordt. Dergelijke methoden bestaan er reeds in aantal, maar 
aangezieh deze nagenoeg voor alle bacteriën verschillend zijn, zoowel 
als ook voor elk der weefsels waarin men ze wil aantonnen, zoo 
moet voor elk nieuw geval ook eene nieuwe methode gezocht worden. 
De meer algemeen bruikbare methoden van differentieele bacterien- 
kleuring werden reeds op suikerriet beproefd doch zonder resultaat, 
zoodat ik nu nog bezig ben naar een wel toepasselijke kleurings- 
methode te zoeken. 
Slechts enkele rietstokken hebben mij echter toch zeer voldoende 
resultaten opgeleverd, daar ik in de versche cellen van dezen duidelijk 
staafjes kon waarnemen, welke dan steeds de afmetingen, meer bepaald 
de dikte, (daar de lengte nog al eens varieert) van onze Bac. Sacchari 
hadden. 
In de eerste plaats vond ik de staaQes in hel riet afkomstig van 
een bibitaanplant van een Chinees uit de omstreken van Buitenzorg 
(zie p. 26). In zeer vele parenchymcellen kwamen de bacteriën als 
duidelijke staaQes, 3 a 4 maal langer dan breed, voor, veelal in gering 
aantal, doch niet zelden ook in vrij groote hoeveelheid. Het scheen 
mij toe dat in dit opzicht de cellen in de nabijheid der vaatbundels 
de bevoorrechte waren. In meerdere cellen meende ik ook staaljes 
te zien, waarin zich sporen gevormd hadden, en die dus eenigszins 
overeenkwamen met onze figuur 2. Zekerheid heb ik echter omtrent 
dit laatste niet kunnen verkrijgen, hoewel de overeenkomst inderdaad 
zeer groot was. 
Eveneens trof ik ze zeer duidelijk aan in een zwaar sereh-zieken 
stok, afkomstig van onze eerste generatie van de bibit van D^ Solt- 
WEDEL, en ten slotte zag ik ze nog in den stok zwart Borneo-riet 
welke voor de filtratieproef gebruikt werd, waarover in de vorige 
Mededeeling, p. 25 en 26 gesproken werd. In internodium n®. 1 
vooral kwamen in een aantal cellen duidelijke staaQes van onge- 
veer 0.7 mikroii dikte voor, welke volkomen geleken op die van 
