25 
elke cel vastgehoiiden wordt. Uit deze proef zou dan volgen dat de 
bacteriën veelal niet in slaat zijn normale, levende cellen te doen 
sterven, een omstandigheid, die, wanneer zij bij nader onderzoek be- 
waarheid wordt, ons de bacteriën voor de gezonde plant vrij wat 
minder schadelijk moet doen achten dan anders het geval zou zijn (‘). 
UI. 
Hebben wij tot nu toe in het kort de vormen en eigenschappen der 
bacteriën besproken, welke uit bet riet konden gekweekt worden, zoo 
moeten wij nu de aandacht wijden aan de vraag: in welke rielstok- 
keu en op welke plaatsen in deze die bacteriën aangetrolïen worden. 
Eerst zullen wij die resultaten bespreken welke met bet blooteoog 
kunnen waargenomen worden, terwijl wij daarna tot die van het 
mikroskopiscb onderzoek zullen overgaan. 
De gevallen waarin slijmontwikkeling waargenomen werd op de op 
boven beschreven wijze behandelde rietslukken, wensch ik tot de 
volgende groepen te vereenigen: 
1®. Uiet waaraan verschijnselen van screb-ziekle waar te nemen 
waren. 
In de eerste plaats werd hiervan onderzocht een stengel van een 
potplant van Tehoe Tjeribon 2 (^), 20 maanden geleden geplant van 
bibit afkomstig van D'*. Soltwedel. De stok was tot aan de blad- 
{*) Bij do beschreven proeven met ongekookte stukken ziet men dat de oppervlakte lang- 
zamerhand rood wordt, terwijl de gedoode stukken daarentegen ten allen tijde ongekleurd 
blijven. Die roode verkleuring moet voorzeker toegesclircven worden aan het langzaam 
afslervcn der cellen bij de sneevlakten, waarbij oxydatic van de inhoudsstolTen plaats heeft. 
In het celvocht komen nu bij de meeste planten een of meer opgeloste, ongekleurde be- 
standdeelen voor, welke door oxydatie in een gekleurde stof overgaan. Die kleur kan zeer 
verschillend zijn, als bv, donkerbruin, bij Ilelianihus, vele Orchideen en andere, oranje bij 
Impatiens, blauw bij Pelaryonium en eveneens bij de indigo- leverende planten, terwijl dan het 
suikerriet ons een voorbeeld voor het optreden eener roode kleur levert. Deze kleurstotfen 
trekken in de cclwanden zoodat men later deze gekleurd vindt, zonder dal die kleurechter 
tijdens het leven der cel daar aanwezig was, (vcrgel. omtrent dit onderwerp de drie opstellen 
van Prof. de Vries in het Maandblad voor Natuurwetenschappen 1886, n”. 1 en 5, benevens 
1887, n“. 4). 
(*) Omtrent de beteekenis dezer cijfers, zie mijne vorige Mededceling, p. 31 en volg. 
