4 — 
Bleek reeds uit het vorige dat de caifeïne door den alkohol 
wel degelijk ook uit het gedroogde blad wordt opgelost, zoo 
bleef ons dus de vraag: bevindt zich het tekort aan caffeïne 
in het loodneerslag of in ’t Altraat daarvan? 
Om dit uit te maken werd het alkoholisch extract van 20G. 
theeblad, na afdestilleeren van den alkohol en opnemen van den 
rest in water, gebracht op 200 cM^ 
a 100 cM3 hiervan werden warm behandeld met 5 cM^ lood. 
azijn, waarna werd geAltreerd; 52 J clVP Altraat werden uit- 
geschud met chloroform, en daarop het chloroform afgedampt. 
De overige 52 i cM* (dus met Alter en neerslag inkluis) 
werden met water uitgekookt; daarop werd geAltreerd, her- 
haald met water uitgewasschen en in ’t Altraat de caffeïne bepaald. 
In de eerste 52 J cM^ werd gevonden 0,78G en in de 2e helft 
1,34 G. caffeïne. Het neerslag had dus blijkbaar een gedeelte 
der caffeïne vastgehouden, dat eerst bij uitkoken met veel 
water werd losgelaten. 
b, 100 c.lVP werden direct (zonder neerslaan met lood) ge- 
Altreerd ter verwijdering van een weinig in water onoplosbare 
bestanddeelen als chlorophyl, hars etc. 
50 c.M^ van ’t Altraat werden als gewoonlijk uitgeschud met 
chloroform en het oplosmiddel verdampt, waarbij 0,66 G caffeïne 
verkregen werd, of wel op het blad berekend 1,32 ®/o. 
Ook hier ontbrak dus een gedeelte der caffeïne hetwelk zich 
kon bevinden öf in ’t Altraat waaruit het dan waarschijnlijk na 
herhaald schudden zou zijn te verwijderen öf in ’t geringe neer- 
slag van chlorophyl etc. 
Het Altraat werd verder met chloroform uitgeschud en bleek 
nog vrij veel caffeïne te bevatten. Na 6 keer uitschudden was 
het nog niet geheel caffeïne-vrij. 
Aangezien het alkoholextract en het looizuurneerslag, die 
beide de caffeïne bleken vast te houden, voor een groot deel 
bestaan uit looizuur, hetwelk bij de bewerking van het blad 
tot zwarte thee voor een aanzienlijk deel als zoodanig verdwijnt. 
